سورت شعراء — آیت 147

د کلمو معناګانې:

• جَنَّاتٍ: باغونه، د میوو باغونه.
• عُيُونٍ: چینې، روانې اوبه.

تفسیر:

دا د حضرت صالح علیه السلام د قوم (ثمود) خبره ده چې دوی ته ویل کېږي: ایا تاسو په داسې حال کې چې په باغونو او روانو چینو کې یاست، پرېښودل کېږئ؟ یعنې ایا تاسو دا فکر کوئ چې په دې نعمتونو کې به تل پاتې یاست او له عذاب، زوال او مرګه به امن یاست؟ دا خبره د استهزا او توبیخ په انداز سره ده، ځکه دوی په دې نعمتونو کې ډوب وو خو د الله تعالی د نعمتونو شکر یې نه ادا کاوه او د حق پیغمبر یې دروغجن بولئ. الله تعالی دوی ته په دې نعمتونو سره مهلت ورکړی و، خو دوی د سرکشۍ او طغیان په حال کې وو.

فايدې:

• دا آیت موږ ته دا درس راکوي چې د الله تعالی نعمتونه لوی ازمایښت دی؛ که انسان په نعمتونو کې ډوب وي خو د الله شکر نه ادا کوي، نو دا نعمتونه د هغه لپاره نقمت ګرځي.
• په نعمتونو کې پاتې کېدل د تل لپاره نه دي؛ هر نعمت له زوال سره مخ دی، نو باید له الله تعالی څخه ووېرېږو او د هغه د احکامو پیروي وکړو.
• دا آیت د قیامت د ورځې د حساب یادونه کوي، چې هلته به له هر نعمت څخه پوښتنه کېږي، نو باید نعمتونه په سمه لاره وکاروو.