Sura Asz-Szu'ara — Werset 147

Znaczenie słów:

• جَنَّاتٍ – ogrody, sady pełne drzew i roślinności.
• عُيُونٍ – źródła, strumienie wody wypływającej z ziemi.

Tafsir (wyjaśnienie):

Allah przypomina tutaj o błogosławieństwach, którymi obdarował ludność ludu Saliha (pokój z nim), wspominając ich życie wśród ogrodów i źródeł wody. Te słowa są częścią szerszego przesłania, w którym Prorok Salih (pokój z nim) pyta swój lud: „Czy zostaniecie pozostawieni w tym, co tu macie, bezpieczni od kary i zagłady?" – czyli czy myślicie, że będziecie wiecznie cieszyć się tymi dobrami, bez żadnej odpowiedzialności i bez końca? Wzmianka o ogrodach i źródłach podkreśla obfitość i piękno dóbr doczesnych, które otrzymali – żyzne ziemie, bujną roślinność i płynącą wodę, która daje życie. To wszystko było dowodem łaski Boga, ale jednocześnie stało się dla nich próbą – zamiast dziękować i być posłusznymi, popadli w pychę i zapomnieli o Stwórcy. Werset ten ma charakter ostrzegawczy i napominający: te błogosławieństwa nie są wieczne, a człowiek powinien pamiętać, że każda przyjemność doczesna może się skończyć, jeśli odwróci się od Boga.

Korzyści i wnioski:

• Bóg obdarza ludzi dobrami doczesnymi nie po to, by je trwonili w zapomnieniu, ale by je doceniali i dziękowali Mu za nie.
• Obfitość dóbr materialnych nie jest oznaką wiecznego szczęścia – może być próbą, która ujawnia, czy człowiek jest wdzięczny, czy niewdzięczny.
• Woda i roślinność to podstawowe źródła życia na ziemi – przypominają nam o potędze Boga, który daje życie i może je odebrać, kiedy zechce.
• Człowiek powinien korzystać z dóbr doczesnych z umiarem i pokorą, pamiętając, że prawdziwe szczęście jest w posłuszeństwie Bogu i w przygotowaniu się na życie ostateczne.
• Ten werset uczy nas, że żadne dobra materialne nie uchronią nas przed karą Bożą, jeśli będziemy postępować wbrew Jego nakazom – dlatego należy łączyć korzystanie z darów z wdzięcznością i dobrymi uczynkami.