سوره شعرا — آیه 147

معانی کلمات:

• جَنَّات: باغ‌ها و بوستان‌های پر از درختان میوه‌دار.
• عُیُون: چشمه‌های جاری و روان آب.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، بخشی از نعمت‌های عظیمی را که به قوم ثمود (مخاطبان صالح علیه‌السلام) عطا کرده بود، یادآوری می‌شود. آنان در باغ‌های سرسبز و پرطراوت که انواع میوه‌ها و درختان در آن وجود داشت، زندگی می‌کردند و چشمه‌های جوشان و روان، آب فراوان و گوارا در اختیارشان بود. این نعمت‌ها نشانه‌ای از لطف و رحمت پروردگار بود تا آنان را به شکرگزاری و اطاعت از فرمان‌های الهی دعوت کند. اما آنان به جای شکر، به طغیان و سرکشی روی آوردند و نعمت‌های الهی را بهانه‌ای برای غرور و تکبر قرار دادند. این آیه در حقیقت هشدار و پندآموزی است برای همه انسان‌ها که نعمت‌های دنیوی نباید آنان را از یاد خدا و آخرت غافل کند.

فواید و درس‌های آیه:

1. نعمت‌های دنیوی مانند باغ‌ها و چشمه‌ها، نشانه‌های آشکار رحمت الهی هستند و باید انسان را به یاد خدا بیندازند، نه اینکه مایه غفلت و سرکشی شوند.
2. خداوند نعمت‌های فراوانی به بندگانش عطا می‌کند تا آنان را بیازماید؛ پس باید در برابر این نعمت‌ها شکرگزار باشیم و از آن‌ها در راه رضای او استفاده کنیم.
3. زیبایی‌های طبیعت و روزی‌های پاکیزه، دعوتی لطیف از سوی پروردگار به سوی بندگی و اطاعت است؛ کسی که این دعوت را نادیده بگیرد، سرانجام گرفتار عذاب و نابودی خواهد شد.
4. این آیه به ما می‌آموزد که نعمت‌های مادی هر چقدر هم زیاد باشند، ماندگار نیستند و نباید به آن‌ها دل ببندیم؛ بلکه باید به نعمت‌های جاودان آخرت که برای مؤمنان شایسته فراهم شده است، بیندیشیم و برای رسیدن به آن‌ها تلاش کنیم.