සූරා අෂ්-ෂුආරා — ආයාත් 147

වචනවල අර්ථ:

• جَنَّاتٍ: උද්‍යාන, වතු
• عُيُونٍ: ජල උල්පත්, දිය දහරා

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතය තුළ අල්ලාහ් තආලා තම නබි ෂුආයිබ් (අලයිහිස්සලාම්) ගේ ජනතාවට කරන ලද අනුශාසනාවේ කොටසක් ඉදිරිපත් කරයි. එනම්, ඔවුන්ට ලබා දී තිබූ අසීමිත සම්පත් හා සුඛෝපභෝගී ජීවිතය පිළිබඳ මතක් කර දීමයි. ඔවුන් සිටියේ සුන්දර උද්‍යාන තුළ වන අතර, එහි විවිධ පලතුරු ගස් හා එළවළු වගාවන් ද, ගලා බසින ජල උල්පත් ද විය. මෙම ආශීර්වාද ඔවුන්ට ලබා දුන්නේ අල්ලාහ් තආලා විසින් වන අතර, ඔවුන් එම ආශීර්වාද අනුභව කරමින් සතුටින් කල් ගත කළහ. නමුත් ඔවුන් මෙම සම්පත් ලබා දුන් අල්ලාහ්ට කෘතඥ නොවී, ඔහුගේ නබිවරයාට විරුද්ධ වීමෙන් මෙම සියලු සැප සම්පත් අහිමි වී යනු ඇතැයි යන අනතුරු ඇඟවීම මෙම වාක්‍යයෙන් ගම්‍ය වේ. එනම්, ඔවුන් මෙම සුන්දර ජීවිතය ගැන ආඩම්බර වී, එය සදා පවතිනු ඇතැයි සිතා නොසැලකිලිමත් වූහ. අල්ලාහ් ඔවුන්ට මෙම ආශීර්වාද ලබා දුන්නේ පරීක්ෂාව සඳහා වන අතර, ඔවුන් එය අනිසි ලෙස භාවිතා කරමින් පව් කළහ.

පාඩම්:

1. අල්ලාහ් තආලා ලබා දෙන සෑම ආශීර්වාදයක්ම ඔහුට කෘතඥ වීමට හේතුවක් විය යුතු අතර, එමගින් ඔහුට අකීකරු වීම නොකළ යුතුය.
2. ලෞකික සම්පත් හා සුඛෝපභෝගී ජීවිතය සදාකාලික නොවන බවත්, ඒවා අහිමි විය හැකි බවත් මතක තබා ගත යුතුය.
3. අල්ලාහ්ගේ ආශීර්වාද ගැන ආඩම්බර වීම හා අහංකාර වීම විනාශයට හේතු වේ.
4. අල්ලාහ්ගේ නබිවරුන්ට විරුද්ධ වීමෙන් මෙලොව හා පරලොව යන දෙකෙහිම පාඩු සිදු වේ.