Сураи Аш-Шуара — Оят 147

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷаннат»: боғҳои сердарахт ва пур аз мева, ки дарахтонашон заминро мепӯшанд.

— «Уюн»: чашмаҳои об, ки меҷӯшанд ва ҷорӣ мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар идомаи баёни неъматҳое, ки ба қавми пешин дода буд, мефармояд, ки онҳо дар боғҳои сарсабзу пурмева ва чашмаҳои оби равон қарор доштанд. Ин оят қисмате аз неъматҳои дунёист, ки ба онҳо ато шуда буд: боғҳое, ки дарахтонашон зери сояашон қарор дошт ва чашмаҳое, ки обашон барои киштзору боғҳо ҷорӣ буд. Ҳамин гуна неъматҳо сабаби ғурур ва саркашии онҳо гардида буд, то он ҷо ки паёмбари худро такзиб карданд ва дар неъматҳо маст шуданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ёдовар мешавад, ки неъматҳои дунё зудгузаранд ва набояд сабаби ғурур ва фаромӯш кардани Худо шаванд.

— Боғҳо ва чашмаҳо нишонаи қудрати Худованд ва раҳмати Ӯ ба бандагонанд, то инсон шукргузор бошад.

— Инсон бояд аз сарнавишти касоне, ки дар неъматҳо маст шуданд ва паёмбаронро инкор карданд, ибрат гирад.

— Дунёи фонии мо манзили озмоиш аст; неъматҳои ҳақиқӣ ва ҷовидонӣ дар охират барои муъминони шукргузор омода аст.

— Ҳар неъмате, ки дорем, аз ҷониби Худост ва бояд онро дар роҳи некӣ ва тоъат истифода барем, то ба ҷаннатҳои ҷовидонӣ ва чашмаҳои биҳиштӣ ноил гардем.