سورت شعراء — آیت 148

د معنيو نوموړې آيت:

• طَلْعُهَا: د کجورو هغه لومړنی مېوه چې له ښاخه راوځي، يعنې د کجورو شګوفه يا ناسته مېوه.
• هَضِيمٌ: نرم، لطيف او پخه شوې مېوه چې په اسانۍ سره ماتېدونکې وي.

د آيت تفسير:

الله تعالیٰ د حضرت صالح عليه السلام په ژبه د ثمود قوم ته يادونه کوي چې آيا تاسو په داسې حال کې پرېښودل شوي ياست چې په دې دنيا کې په خوندونو کې ډوب ياست او له عذاب، زوال او مرګ نه په امن کې ياست؟ په داسې باغونو کې چې مېوه لرونکي دي، په روانو چينو کې، په ډېرو فصلونو او کجورو کې چې د هغو مېوې نرمې، لطيفې او پخې وي. دا ټول نعمتونه د الله تعالیٰ له لوري دي، خو تاسو يې شکر نه ادا کوئ او په سرکشۍ يې لګيا ياست.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. الله تعالیٰ خپلو بندګانو ته ډېر نعمتونه ورکړي دي، لکه زراعت، مېوې او اوبه، چې د انسان د ژوند بنسټيزې اړتياوې دي.
2. دا نعمتونه د الله تعالیٰ د رحمت او فضل نښې دي، نو بايد پرې شکر وباسو او له هغه نه نافرماني ونه کړو.
3. د نعمتونو څخه خوند اخيستل او په هغو کې ښه ژوند کول روا دي، خو بايد دا زموږ د الله تعالیٰ د ياد او اطاعت مخه ونه نيسي.
4. د نعمتونو په مقابل کې د شکر نه کول او په سرکشۍ لګيا کېدل د عذاب سبب ګرځي، لکه څنګه چې د ثمود قوم ته پېښ شول.