Surat Asy-Syu'ara — Ayat 150

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• فَاتَّقُوا (fattaqu): tegesé padha ngati-ati lan wedi marang Allah, kanthi nglakoni dhawuhé lan nyingkiri larangané.
• اللَّهَ (Allāha): Allah, Gusti Kang Maha Kuwasa.
• وَأَطِيعُونِ (wa aṭī'ūn): lan padha manuta marang aku (Nabi Syu'aib).

2) Katrangané ayat:

Ing ayat iki, Nabi Syu'aib mènèhi pepenget marang kaumé supaya padha wedi lan taqwa marang Allah. Tegesé taqwa ing kene yaiku nglakoni kabèh dhawuhé Allah lan nyingkiri kabèh larangané. Saliyané iku, kaumé uga didhawuhi manut marang Nabi Syu'aib minangka utusané Allah. Manut marang rasul iku sejatiné uga manut marang Allah, amarga rasul iku mung ngaturaké apa sing dadi dhawuhé Allah.

Ayat iki minangka bagean saka piwulangé Nabi Syu'aib marang kaumé sing wis kebacut nglakoni panggawé ala, kayata ngurangi timbangan lan takaran nalika dodolan, lan nglakoni pangrusakan ing bumi. Mula, Nabi Syu'aib ngélingaké supaya padha ninggalaké panggawé ala mau, lan manut marang panjenengané minangka utusan Allah. Ora mung wedi marang siksa Allah, nanging uga kudu gelem nampa pituduh sing bener.

Dadi, ayat iki ngandhut rong prekara pokok: kapisan, taqwa marang Allah; kapindho, manut marang rasul. Loro-loroné ora bisa dipisah, amarga wong sing bener-bener taqwa marang Allah mesthi uga manut marang rasulé.

3) Piwulang lan faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangaké yèn taqwa marang Allah iku dadi dhasaré kabèh kabecikan. Sapa sing taqwa, mesthi uripé bakal luwih tentrem lan adoh saka panggawé ala.
• Manut marang rasul iku wujud nyata saka katresnan lan ketaatan marang Allah. Mula, sapa sing pengin cedhak marang Allah, kudu uga cedhak lan manut marang rasulé.
• Ayat iki ngélingaké yèn panggawé ala, kayata ngapusi ing dagang lan ngrusak bumi, iku panggawé sing kudu ditinggal. Wong sing taqwa mesthi milih dalan sing bener lan adil.
• Kanthi manut marang Allah lan rasulé, uripé manungsa bakal kepenak, aman, lan kebak berkah. Iki dadi daya tarik kanggo sapa waé sing pengin urip tentrem ing donya lan akérat.
• Ayat iki uga nuduhaké yèn Islam iku agama sing ngajak marang kabecikan, keadilan, lan katentreman, dudu agama sing ngajak marang pangrusakan. Mula, sapa waé sing gelem ngrungokaké, mesthi bakal nemu katentreman ing njeroné.