Сураи Аш-Шуара — Оят 149

1. Маънои калимаҳо:

• تَنْحِتُونَ: мебуред, мекавед, яъне сангро бо олоти махсус мекандакӣ кунед.
• الْجِبَالِ: кӯҳҳо.
• بُيُوتًا: хонаҳо, манзилҳо.
• فَارِهِينَ: моҳир, ҳунарманд дар кандакории санг; инчунин маънои дигари он шодмон, сармаст аз неъматҳо ва гарданкашӣ аст.

1. Тафсири оят:

Парвардигор ба қавми Самуд хотиррасон мекунад, ки онҳо аз кӯҳҳо бо ҳунари худ хонаҳо меканданд ва дар онҳо зиндагӣ мекарданд. Ин кор нишонаи қудрати онҳо дар санъат ва меъморӣ буд, аммо онҳо ин неъматро барои гарданкашӣ ва фахрфурӯшӣ истифода мебурданд. Худованд онҳоро огоҳ мекунад, ки ин ҳама неъмат ва амният абадӣ нест ва онҳо бояд ба ҷои такаббур ва ғурур, ба шукргузорӣ ва итоат рӯй оваранд. Кандакории хонаҳо дар кӯҳҳо худ далели он аст, ки онҳо дар санъат моҳир буданд, вале ин маҳорат бояд барои некӣ ва шукр истифода мешуд, на барои саркашӣ аз даъвати паёмбар.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инсон метавонад бо дониш ва маҳорати худ корҳои бузург анҷом диҳад, аммо ин маҳорат бояд бо шукр ва фурӯтанӣ ҳамроҳ бошад.
• Худованд неъматҳои дунёро ба бандагонаш медиҳад, то онҳоро озмун кунад, ки оё шукр мекунанд ё гарданкашӣ.
• Қавми Самуд намунаи он аст, ки қувват ва санъат бе имон ва шукр ба ҳалокат мебарад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки неъматҳои Худоро эҳтиром кунем ва онҳоро дар роҳи некӣ истифода барем.
• Ин ҳама далели раҳмати Худованд аст, ки ба воситаи паёмбарон мардумро огоҳ мекунад, то роҳи ростро интихоб кунанд ва ба ҷаннат расиш кунанд.