سورت شعراء — آیت 156

د مهمو کلمو معنا:

• تَمَسُّوهَا: هغې ته لاس وروړل، ضرر رسول.
• بِسُوءٍ: د کوم بدۍ، زیان، وهل، ټکول، یا حلالول په شان.
• عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ: د سترې ورځې عذاب، هغه ورځ چې سختی او مصیبت به یې ډېر وي.

د آیت تفسیر:

صالح علیه السلام خپل قوم ته وویل: دا د الله ناقه ده، چې ستاسو لپاره د ازمایښت لپاره را ایستل شوې ده. تاسو باید له دې ناقې سره هېڅ بدي مه کوئ، نه وهل، نه ټکول، نه حلالول، او نه هم کوم بل ډول زیان ورته رسول. که تاسو داسې وکړئ، نو الله تعالی به تاسو ته د یوې سترې ورځې عذاب رالیږي، هغه ورځ چې سختی به یې ډېره وي او د هغې مصیبت به نه یوازې تاسو، بلکې ستاسو ټول کورنۍ او مالونه تر پوښښ لاندې راولي. دا عذاب به د هغه چا لپاره وي چې د الله له حکم څخه سرغړونه کوي او د هغه له نښو سره بدي کوي. دا خبره د هغو خلکو لپاره یو ګواښ او خبرداری و، ترڅو له دې کار څخه لاس واخلي او د الله له عذاب څخه ووېرېږي.

فايدې:

1. دا آیت مونږ ته ښیي چې د الله تعالی نښې او حکمونه باید په بشپړه توګه درناوی شي، او هر هغه څه چې الله یې رالیږلي دي، باید له هغو سره ښه چلند وشي.
2. په دې آیت کې د الله د عذاب څخه وېره او خبرداری دی، چې مونږ باید د الله له حدودو څخه تجاوز ونه کړو، ځکه چې د هغه عذاب ډېر سخت او د هغه ورځ ډېره لویه ده.
3. دا آیت مونږ ته دا هم ښیي چې الله تعالی د خپلو بندګانو د ازمایښت لپاره نښې رالیږي، او مونږ باید په دې ازمایښتونو کې صبر او تقوا غوره کړو، نه دا چې د الله له حکم څخه سرغړونه وکړو.
4. په دې آیت کې د هغو خلکو لپاره عبرت دی چې د الله له نعمتونو او نښو سره ناشکري کوي، او دا مونږ ته یادونه کوي چې د الله هر حکم د حکمت او مصلحت پر بنسټ وي.