Сураи Аш-Шуара — Оят 156

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «تَمَسُّوهَا»: ба он даст расонед, осеб бирасонед.

— «بِسُوءٍ»: бо бадӣ, яъне бо зарару осеб — монанди задан ё куштан.

— «فَيَأْخُذَكُمْ»: пас шуморо фаро гирад ва гирифтор кунад.

— «عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ»: азоби рӯзи бузург, ки аз шиддати балои он рӯз азим аст.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар Солеҳ (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт: ин модашутур — модашутури Худост, ки Аллоҳ онро аз санг берун овард ва мӯъҷизае барои қавми ӯст. Барои он навбати об нисбат ба шумо муқаррар шудааст: як рӯз об аз они модашутур аст ва шумо дар он рӯз об наменӯшед, ва рӯзи дигар об аз они шумост ва модашутур об наменӯшад. Пас ба он ҳеҷ осебе нарасонед — на бо задан, на бо куштан ва на бо дигар роҳҳои зараровар. Агар чунин кунед, шуморо азоби рӯзи бузург фаро мегирад ва ҳалок месозад. Ин рӯз аз сабаби шиддати балое, ки дар он фурӯ меояд, рӯзи азим номида шудааст. Пас оят ҳушдор медиҳад, ки даст расондан ба осеби модашутури Худо сабаби ҳалокат ва азоби илоҳӣ мегардад.

1. Фоидаҳо аз оят:

— Аллоҳ бандагони худро тарбият мекунад, ки ба нишонаҳои қудрати Ӯ эҳтиром гузоранд ва ба онҳо осеб нарасонанд.

— Ҳар як гуноҳ ва зулм оқибат дорад; бадӣ ба махлуқоти Худо метавонад ба азоби бузург дар рӯзи сахт оварда расонад.

— Оят моро ба адолат ва риояи ҳуқуқи дигарон — ҳатто ҳуқуқи ҳайвонот — даъват мекунад.

— Ин ҳикояҳо дар Қуръон барои панд гирифтан аст; онҳо дилро ба тавба ва итоат ба Аллоҳ нарм мекунанд.

— Қуръон китоби ҳидоят аст: тавассути он инсон мефаҳмад, ки некӣ ва эҳтиром ба офаридаҳои Аллоҳ сабаби саодат, ва бадӣ сабаби ҳалокат аст.