سورت شعراء — آیت 157

د معنیٰ لرونکي کلمې:

• فَعَقَرُوهَا: د اوښې د پښو پرې کول یا حلالول (وژل).
• نَادِمِینَ: پښېمانه، افسوس کوونکي.

تفسیر:

د صالح علیه السلام قوم (ثمود) د الله تعالی له لوري د معجزې په توګه له تیږې څخه راوڅرګنده شوې اوښه وهلې وه، خو د دوی سرکښو او بدبخټو کسانو پر دې اوښې باندې برید وکړ او هغه یې حلاله کړه. که څه هم دا عمل د دوی د یو کس (اشقى) له خوا ترسره شوی و، خو الله تعالی دا عمل ټول قوم ته منسوب کړ، ځکه چې دوی ټولو د دې کار رضایت درلود او مخالفت یې ونه کړ. کله چې دوی دا ظالمانه کار ترسره کړ، سمدستي یې د عذاب راتلو یقین پیدا شو او په هماغه ورځ سهار یې پښېماني او افسوس پرې راوست، خو دا پښېماني د توبې او بېرته راګرځېدو پښېماني نه وه، بلکې د عذاب له وېرې او د هلاکت له یقین څخه وه. دوی په داسې حال کې پښېمانه شول چې د عذاب راتلل یې حتمي ولیدل، خو دا ډول پښېماني دوی ته هېڅ ګټه ونه رسولې او د الله تعالی عذاب پرې راغی.

فايدې:

• دا چې د الله تعالی له حکم څخه سرغړونه او د هغه د نښو (معجزو) سپکاوی د هلاکت سبب ګرځي، که څه هم انسان په ظاهره ځان ځواکمن وګڼي.
• د یوې ډلې رضایت پر یوه بد عمل باندې، ټوله ډله په هغه کې شریکه ګڼل کیږي؛ نو مسلمانان باید د بدو کارونو په وړاندې خاموش نه پاتې شي او امر بالمعروف او نهي عن المنكر وکړي.
• پښېماني چې د عذاب له راتلو وروسته وي، هېڅ ګټه نه لري؛ نو انسان باید مخکې له دې چې مرګ او عذاب راشي، په خپلو ګناهونو باندې پښېمانه شي او توبه وباسي.
• د الله تعالی په وعدو او وعیدونو باندې باور کول د ایمان برخه ده؛ ځکه چې د دوی ندامت د الله د خبرې د رښتیا والي تصدیق و.