سوره شعرا — آیه 156

معانی کلمات:

• تَمَسُّوهَا: به آن دست بزنید یا آسیبی برسانید.
• بِسُوءٍ: به کاری که برایش ضرر و آزار داشته باشد، مانند زدن یا کشتن.
• عَذَابُ یَوْمٍ عَظِیمٍ: کیفر و عذابی که در روزی بسیار بزرگ و هولناک (که شدت و سختی آن عظیم است) بر شما نازل میشود.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در ادامه داستان حضرت صالح علیهالسلام و قوم ثمود، به آنان هشدار میدهد که این ناقه، ناقهی خداوند است و برای آنان حرمت و احترامی ویژه دارد. آنان موظف بودند که در روزی معین، ناقه از آب سیراب شود و در روزی دیگر، خودشان از آب استفاده کنند و حق نداشتند به این نظم الهی تجاوز کنند. سپس خداوند آنان را از هرگونه آزار و اذیت نسبت به این ناقه برحذر میدارد و میفرماید: «به این ناقه هیچ آسیب و گزندی نرسانید؛ نه با زدن، نه با کشتن و نه با هر عمل بد دیگری». در ادامه میفرماید که اگر چنین کنید، عذاب روزی بزرگ و هولناک شما را فرا خواهد گرفت؛ روزی که شدت و سختی آن چنان عظیم است که هیچکس توان تحمل آن را ندارد. این تهدید، هشداری جدی برای آنان بود تا از نافرمانی و تجاوز به حدود الهی دست بردارند، اما آنان با نافرمانی و کشتن ناقه، عذاب الهی را بر خود نازل کردند.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به ما میآموزد که احترام به موجودات و مخلوقات خداوند، حتی حیوانات، بخشی از تقوا و بندگی است و نباید به هیچ موجودی به ناحق آسیب رساند.
• نشان میدهد که نافرمانی از دستورهای الهی و تجاوز به حدود او، عاقبتی جز گرفتاری به عذاب و نابودی ندارد.
• تأکید میکند که خداوند بر همه چیز آگاه است و هیچ عمل بدی از دید او پنهان نمیماند و کیفر آن حتمی است.
• این داستان عبرتی است برای همه انسانها که از سرنوشت قوم ثمود پند بگیرند و در برابر دعوت پیامبران و دستورهای الهی گردنکشی نکنند، زیرا عذاب خداوند بسیار سخت و بزرگ است.