Surja Esh-Shu'ara — Ajet 157

Kuptimet e fjalëve:

• فَعَقَرُوهَا (e prenë atë): E therën devenë, duke ia prerë gjymtyrët ose duke e vrarë.
• نَادِمِينَ (të penduar): Të zhgënjyer dhe të pikëlluar për atë që kishin bërë.

Tefsiri i ajetit:

Pas kërcënimit dhe paralajmërimit të profetit Salih a.s. ndaj popullit të tij (Thamud), ata nuk ia vunë veshin por u bashkuan në vendimin për ta vrarë devenë, e cila ishte mrekullia e Allahut. Ata e prenë atë, dhe ia atribuohet veprimi të gjithëve, sepse të gjithë ishin dakord me këtë vepër, edhe pse ekzekutuesi ishte një njeri i vetëm prej tyre. Mirëpo, kur e panë shenjat e dënimit dhe u bindën se dënimi i Allahut do t'i zërë pa tjetër, ata u penduan dhe u zhgënjyen, por ky pendim nuk ishte pendim i sinqertë nga zemra për t'u kthyer te Allahu, por ishte pendim nga frika e dënimit, i cili nuk u solli dobi aspak, sepse dënimi ishte i pashmangshëm.

Përfitimet nga ajeti:

1. Dakordësia e një populli për një të keqe i bën të gjithë pjesëmarrës në përgjegjësi, edhe nëse e kryen vetëm një person prej tyre.
2. Pendimi pas zbritjes së dënimit nuk pranohet dhe nuk sjell dobi, prandaj njeriu duhet të nxitojë në pendim para se të vijë momenti kur pendimi nuk pranohet.
3. Mosbindja ndaj thirrjes së pejgamberëve dhe mohimi i mrekullive të Allahut sjell shkatërrim dhe zhgënjim në këtë botë dhe në botën tjetër.
4. Në këtë ajet ka një paralajmërim të madh për çdo popull që i kundërvihet urdhrave të Allahut, se fundi i tyre do të jetë pendim i kotë dhe dënim i pashmangshëm.