Shu'aro surasi — Oyat 157

Kalimalarning ma'nolari:

• عَقَرُوهَا – (tuya)ning oyoqlarini kesib yubordilar yoki uni o‘ldirdilar.
• نَادِمِينَ – pushaymon bo‘lganlar, afsus-nadomat qiluvchilar.

Tafsir:

Qavmning eng badbaxt kishisi o‘rnidan turib, Allohning mo‘jizasi bo‘lgan tuya(ni)ning oyoqlarini kesib, uni o‘ldirdi. Garchi bu ishni bitta odam bajargan bo‘lsa-da, Alloh taolo bu qilmishni butun qavmga nisbat berdi, chunki ularning hammasi bu ishga rozi bo‘lgan edi. Shuning uchun ularning barchasi gunohda sherik bo‘ldi. Tuya o‘ldirilgach, ertalab bo‘ldi-yu, ular o‘z qilmishlariga pushaymon bo‘ldilar. Chunki ular azob tushishini anglab yetdilar va endi bu pushaymonlik ularga hech qanday foyda bermadi. Bu – azobni ko‘rish oldidan kelgan pushaymonlik edi, tavba pushaymonligi emas. Shuning uchun bu nadomat ularni halokatdan qutqara olmadi.

Foydalar:

1. Gunohga rozi bo‘lish ham gunohning o‘zidaydir. Bir kishi gunoh qilsa-yu, boshqalar bunga rozi bo‘lsa yoki qarshi chiqmasa, ular ham gunohkor bo‘ladilar.
2. Pushaymonlik faqat tavba bilan birga bo‘lsagina foyda beradi. Azob tushishidan oldin qilingan pushaymonlik esa hech narsaga yaramaydi.
3. Allohning mo‘jizalariga va payg‘ambarlariga qarshi chiqish halokatga olib boradi. Salih alayhissalomning tuyasini o‘ldirishlari butun qavmning halokatiga sabab bo‘ldi.
4. Inson o‘z qilmishining oqibatini kechikib anglab yetmasligi kerak. U har bir ishni qilishdan oldin o‘ylab ko‘rishi lozim, chunki pushaymonlikning foydasi bo‘lmaydigan payt ham keladi.