Şuarâ Suresi — Ayet 157

Kelime Anlamları:

• فَعَقَرُوهَا (Fe 'akarûhâ): Onu (dişi deveyi) kestiler, ayaklarını keserek yere serdiler veya boğazladılar.
• فَأَصْبَحُوا (Fe asbahû): Sabaha çıktılar, sabah vaktine ulaştılar.
• نَادِمِينَ (Nâdimîn): Pişman olanlar, yaptıklarına hayıflananlar.

Tefsir:

Semud kavmi, Allah'ın kendilerine mucize olarak gönderdiği dişi deveyi, azgın ve asi bir topluluk olarak reddettiler. Peygamberleri Salih aleyhisselam onları defalarca uyardığı halde, o azgınlardan en şakisi ileri atılıp deveyi boğazladı. Ayet, bu fiili bütün kavme nispet ediyor; çünkü onların hepsi bu işi onayladı, razı oldu ve engel olmaya çalışmadı. Bu yüzden hepsi bu günahta ortak oldular.

Deveyi kestikten sonra, azabın geleceğini anladıklarında sabaha karşı pişmanlık duymaya başladılar. Ancak bu pişmanlık, bir tövbe pişmanlığı değildi; sadece başlarına gelecek cezadan duydukları korku ve çaresizlikti. Çünkü gerçek pişmanlık, imanla birlikte olur ve kişiyi Allah'a yöneltir. Onlar ise azabı gördüklerinde pişman oldular ama iş işten geçmişti. Nitekim ardından gelen ayetlerde o korkunç azabın onları yakaladığı haber verilir.

Bu kıssada bizim için çok büyük bir ders vardır: İnsan, Allah'ın emirlerine karşı gelirken gaflet içinde olabilir; ama sonuç kaçınılmaz olduğunda pişmanlık duymak fayda vermez. Asıl olan, ölüm gelmeden ve azap görülmeden önce tövbe edip Allah'a yönelmektir. Rabbimiz, tövbe kapısını kıyamete kadar açık bırakmıştır; ne olur bu fırsatı kaçırmayalım. Her günahın ardından hemen tövbe edelim, çünkü yarın çok geç olabilir. Allah'ın rahmeti geniştir, ama O'nun azabı da çok şiddetlidir. Semud kavminin akıbeti, Allah'ın elçilerine karşı gelenlerin sonunun ne kadar acı olduğunu gözler önüne sermektedir.