Сураи Аш-Шуара — Оят 157

1. Маънои калимаҳо:

• عَقَرُوهَا: онҳо шутурро куштанд, яъне пойҳояшро бурида ё корд заданду ҳалок карданд.
• نَادِمِين: пушаймоншудагон, афсӯсхӯрандагон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Солеҳ (алайҳис-салом) бо якдилӣ ба куштани шутури мӯъҷиза розигӣ доданд, бадбахттарини онҳо он шутурро куштанд. Ҳамаи онҳо дар ин ҷиноят шарик буданд, зеро ба он розӣ буданд ва монеъ нашуд. Вақте ки онҳо ин амали зиштро содир карданд, баъд аз он пушаймон шуданд ва афсӯс хӯрданд, аммо ин пушаймонӣ пушаймонии ҳақиқӣ ва тавба набуд, балки танҳо аз тарси азобу азоби илоҳӣ буд. Онҳо чун яқин карданд, ки азоб бар онҳо нозил мешавад, пушаймон шуданд, вале дар он вақт пушаймонӣ дигар фоидае намедод.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки гуноҳи калон метавонад тамоми қавмро фаро гирад, агар онҳо ба он розӣ бошанд ва монеъ нашаванд.
• Пушаймонӣ ва тавба бояд пеш аз расидани азоб ва марг бошад, на баъд аз он.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ гуноҳеро бе ҷазо намегузорад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба амрҳои Худо итоат кунем ва аз гуноҳу зулм дурӣ ҷӯем.
• Қуръон бо чунин қиссаҳо моро огоҳ мекунад, ки то вақт дорем, ба сӯи Худо баргардем ва тавбаи самимӣ кунем.