Surat Asy-Syu'ara — Ayat 157

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• عَقَرُوهَا (aqaruhaa): nyembelèh utawa ngrusak onta wadon kanthi cara nggorok sikilé. Tembung "عقر" asliné ateges ngrusak utawa matèni kéwan kanthi cara nggorok utawa nugel sikilé.
• فَأَصْبَحُوا (fa ashbahuu): banjur padha dadi utawa padha ana ing kaanan tartamtu. Tembung "أصبح" ing kéné ora ateges "wayah ésuk" sacara harfiah, nanging ateges "banjur dadi" utawa "pungkasane dadi".
• نَادِمِينَ (naadimiin): padha getun utawa nyesel banget.

2) Tegese ayat iki sakabèhé:

Wong-wong kafir kaum Tsamud padha setuju kanggo nyembelèh onta wadon kang wis dadi mukjizat saka Nabi Shalih. Sing nyembelèh sejatiné mung wong siji sing paling ala ing antarané wong-wong mau, nanging amarga wong-wong liyané padha setuju lan rila, mula dosa iku katibakaké marang wong-wong mau kabèh. Sawisé nyembelèh onta iku, banjur padha dadi wong-wong kang getun lan nyesel banget.

Nanging getuné wong-wong mau dudu getun amarga taubat marang Allah lan njaluk pangapura, nanging getun amarga wis ngerti yèn siksa saka Allah mesthi bakal tumiba marang wong-wong mau. Dadi getun ing wektu kaya ngono iku ora ana gunané manèh, amarga wis kasep lan ora bisa nylametake wong-wong mau saka azab.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Dosa iku bisa dadi tanggung jawab bebarengan. Senajan mung siji wong sing nindakake panyembelèhan, nanging amarga wong akèh padha setuju lan rila, mula kabèh padha kena tanggung jawab. Iki mulangake marang kita yèn meneng lan rila marang tumindak ala iku uga kalebu keterlibatan ing dosa.
• Getun ing wektu azab wis teka iku ora ana gunané. Nyesel iku apik lan perlu, nanging kudu ditindakake sadurunge siksa teka. Yen wis kebacut, getun mung dadi penyesalan tanpa asil.
• Taubat kang bener iku kudu sadurunge pati utawa sadurunge azab teka. Wong-wong Tsamud getun nanging ora taubat marang Allah, mula getuné ora migunani.
• Allah iku Maha Adil lan Maha Sabar. Allah wis ngutus Nabi Shalih lan paring mukjizat onta minangka tandha kekuwatané Allah, nanging wong-wong mau tetep mbangkang. Sawisé kabèh tandha lan peringatan ora digatekake, banjur azab tumiba. Iki nuduhaké yèn Allah paring wektu kanggo taubat, nanging yen wis kebacut, ora ana manèh kesempatan.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah ngati-ati lan ora nglakoni dosa. Aja nganti kita dadi wong kang nyesel ing akir, nanging nyeselé wis ora ana gunané. Luwih becik kita tansah taubat lan nyedhaki Allah sadurunge kasep.
• Islam mulangake supaya kita dadi wong kang tanggung jawab lan ora mèlu-mèlu tumindak ala. Kita kudu wani ngomong bener lan nyegah kemungkaran, supaya ora kena tanggung jawab bebarengan.
• Al-Qur'an iku pepeling kanggo kabèh manungsa. Crita kaum Tsamud iki dadi piwulang supaya kita ora ngulangi kesalahan kang padha, lan supaya kita tansah taat marang Allah lan Rasulé.