Сураи Аш-Шуара — Оят 158

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ: Пас онҳоро азоб фаро гирифт.
• آيَةً: нишона, ибрат.
• أَكْثَرُهُم: бештари онҳо.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Самуд даъвати паёмбари худ Солеҳ (алайҳис-салом)-ро рад карданд ва аз ҳақ рӯй гардонданд, азоби Худо, ки ба онҳо ваъда дода шуда буд, онҳоро фаро гирифт ва нобуд сохт. Ин азоб заминҷунбӣ ва садои сахт буд, ки онҳоро ба ҳалокат расонд. Дар ин ҳодисаи зикршуда аз қиссаи Солеҳ ва қавми ӯ барои аҳли ибрат ибрати бузургест, то одамон аз анҷоми бади худ бигиранд ва ба сӯи имон рӯ оваранд. Аммо бештари онҳо имон наоварданд ва ба паёмбари худ бовар накарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва касонеро, ки даъвати паёмбаронро рад мекунанд, ҷазо медиҳад.
• Қиссаҳои қавмҳои гузашта барои мо ибрат ва огоҳианд, то роҳи онҳоро такрор накунем.
• Имон овардан ва итоат кардан ба Худо ва паёмбарон сабаби наҷот ва саодат аст.
• Ин оят моро ба тафаккур ва андеша водор мекунад, ки ба ҳақ рӯ оварем ва аз лоғарӣ дурӣ ҷӯем.
• Худованд мехоҳад, ки ҳамаи одамон имон оваранд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд, то аз азоб наҷот ёбанд.