Сураи Аш-Шуара — Оят 171

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «عَجُوزًا»: пиразан, яъне зани солхӯрда.

— «الْغَابِرِينَ»: боқимондагон, яъне касоне ки дар азоб боқӣ монданд ва ҳалок шуданд.

1. Тафсири оят:

Худованд паёмбараш Лутро (алайҳис-салом) ва аҳли байташро наҷот дод, ҳамчунин ҳамаи онҳоеро, ки ба даъвати ӯ имон оварда буданд, аз азоб раҳонид. Танҳо як пиразан — ҳамсари Лут — аз ин наҷот маҳрум монд. Вай ба Лут имон наоварда буд ва дар сафи кофирон қарор дошт. Бинобар ин вай дар қатори ҳалокшудагон боқӣ монд ва ба азоби илоҳӣ гирифтор шуд. Ин оят нишон медиҳад, ки хешу таборият ва наздикӣ ба паёмбар ба танҳоӣ наҷот намебахшад; балки имон ва амали солеҳ аст, ки инсонро раҳоӣ мебахшад. Ҳамсари Лут бо вуҷуди он ки дар хонаи паёмбар буд, аз сабаби кофир буданаш ба ҳалокат расид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Имон шарти асосии наҷот аст, на хешу таборият ё наздикӣ ба шахсони солеҳ.

— Инсон бояд танҳо ба Худованд таваккал кунад ва аз кофирон пайравӣ накунад, ҳатто агар онҳо аз наздиконаш бошанд.

— Азоб ва раҳмати Худованд одилона аст: ҳар кас ба амали худ ҷазо ё мукофот мегирад.

— Қиссаҳои қуръонӣ барои ибрат ва огоҳии мардум оварда шудаанд, то мо аз роҳи кофирон дурӣ ҷӯем ва ба роҳи имон устувор гардем.