Сураи Аш-Шуара — Оят 208

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «أَهْلَكْنَا»: нест кардем, ҳалок гардондем.
• «قَرْيَةٍ»: шаҳр ё деҳа; дар ин ҷо мақсад мардуми он аст.
• «مُنذِرُونَ»: бимдиҳандагон, огоҳкунандагон.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки Ҳеҷ як шаҳру деҳа ва Ҳеҷ як умматро нест накардааст, магар пас аз он ки барояшон бимдиҳандагон фиристодааст. Яъне пеш аз азобу ҳалокат, паёмбаронро равон кардааст, то мардумро аз оқибати бади куфру гуноҳ огоҳ созанд ва роҳи наҷотро нишон диҳанд. Ин оят баёни адолати Худованд аст: Ӯ Ҳеҷ гурӯҳеро бе он ки ҳуҷҷат бар онҳо тамом шавад ва паёмбар бифиристад, азоб намекунад. Пас аз фиристодани бимдиҳандагон, агар мардум имон оваранд, наҷот меёбанд, ва агар рӯй гардонанд, сазовори ҷазо мешаванд. Ин суннати Худованд дар тамоми умматҳои гузашта ҷорӣ будааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Худованд одил аст ва Ҳеҷ касро бе огоҳӣ ва ҳуҷҷат азоб намекунад.
• Раҳмати Худованд пеш аз азоб аст; Ӯ аввал бимдиҳандагонро мефиристад, то мардум тавба кунанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки даъват ба сӯи Худо ва огоҳ кардани мардум аз оқибати бад, роҳи наҷот аст.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва аз ҳалокат нигоҳ медорад.
• Имон овардан ва пайравӣ кардан аз паёмбарон сабаби наҷот дар дунё ва охират мегардад.