Сураи Аш-Шуара — Оят 210

1. Маънои калимаҳо:

• «تَنَزَّلَتْ»: фурӯд омадан, нозил шудан.
• «الشَّيَاطِينُ»: ҷамъи «шайтон», яъне девҳо.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят изҳор медорад, ки ин Қуръонро девҳо бар дили Паёмбар (с) нозил накардаанд. Ин раддияест бар гуфтаи кофирон ва мушрикон, ки мегуфтанд, гӯё шайтону девҳо ин Қуръонро бар забони Муҳаммад (с) меандозанд ё онро ба ӯ мерасонанд. Худованд ин туҳматро рад мекунад ва мефармояд, ки Қуръон аз ҷониби девҳо нест ва онҳо на метавонанд онро нозил кунанд ва на ба он дастрасӣ доранд. Зеро девҳо аз шунидани Қуръон дар осмон маҳҷуб ва бо ситораҳои сӯзон ронда шудаанд. Ин Қуръон танҳо аз ҷониби Худои Таъоло бар Паёмбари Ӯ (с) ба воситаи фариштаи бошараф ва боэътимод Ҷабраил (а) нозил шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят исбот мекунад, ки Қуръони Карим каломи Худованд аст ва аз манбаи пок ва муқаддас нозил шудааст, на аз ҷониби девҳо.
• Мусулмон бояд ба покии Қуръон ва бузургии он бовар дошта бошад ва ба туҳматҳои беасос аҳамият надиҳад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки душманони ислом ҳамеша кӯшиш кардаанд, ки ба Қуръон шубҳа андозанд, аммо Худованд ҳақиқатро ошкор месозад.
• Мусулмон бояд ба Қуръон бо эҳтиром ва ишқ муносибат кунад, зеро он каломи Парвардигор аст ва аз ҷониби Ӯ ҳифз шудааст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба шубҳаҳо ва туҳматҳои душманон сарфаҳм наравем ва ба Қуръон бо боварӣ ва итминон пайравӣ кунем.