Сураи Аш-Шуара — Оят 226

1. Маънои калимаҳо:

— «وَأَنَّهُمْ»: ва он ки эшон.

— «يَقُولُونَ»: мегӯянд.

— «مَا لَا يَفْعَلُونَ»: он чиро, ки намекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи шоирон сухан мегӯяд, ки гуфтори онҳо бо кирдори онҳо мувофиқат намекунад. Онҳо чизҳоеро мегӯянд, ки худ онҳоро иҷро намекунанд — яъне дар шеърҳои худ даъвоҳои бузург мекунанд, ваъдаҳои дурӯғ медиҳанд, худро тавсиф мекунанд ба сифатҳое, ки дар онҳо нест, ё ба дигарон нисбат медиҳанд чизҳоеро, ки воқеан нестанд. Гуфтори онҳо аз рӯи ростӣ ва ҳақиқат нест, балки аз рӯи хаёл, муболиға ва дурӯғ аст. Онҳо мардумро ба чизҳое тарғиб мекунанд, ки худашон ба он амал намекунанд, ва ин нишонаи норастӣ ва ихтилофи байни гуфтор ва кирдор аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки гуфтори мо бояд бо кирдорамон мувофиқ бошад; мусалмон бояд ростгӯ ва амалкунанда ба гуфтори худ бошад.

— Ислом дини ростӣ ва самимият аст; дурӯғ ва муболиға дар сухан аз сифатҳои нописандида аст.

— Қуръон моро тарбия мекунад, ки ба ҷои даъвоҳои холӣ, амалҳои нек анҷом диҳем ва дигаронро ба некӣ даъват кунем, худамон низ пешқадам бошем.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳикмат ва ростӣ аст ва моро ба сӯи зиндагии пок ва ростқавлӣ ҳидоят мекунад.