Аш-Шуара сүресі — Аят 25

1. Сөздердің мағынасы:

— «قَالَ»: айтты.

— «لِمَنْ حَوْلَهُ»: айналасындағыларға, яғни қасында отырған адамдарға.

— «أَلَا تَسْتَمِعُونَ»: «Естімейсіңдер ме?» — назарларын аударып, айтылған сөзге құлақ салуға шақыру.

1. Аяттың тәпсірі:

Перғауын Мұсаның (ғ.с.) «Әлемдердің Раббысы — менің Раббым» деген жауабын естігенде, оның айтқанын жоққа шығарып, таңырқаған күйде айналасындағы уәзірлері мен ақсүйектеріне бұрылып: «Естімейсіңдер ме? Мына адам қалайша менен басқа бір Раббы бар деп айтады?» — деді. Ол өзін құдаймын деп жариялаған адам ретінде Мұсаның сөзін мүлдем қабылдағысы келмеді. Сондықтан ол қасындағыларды куә етіп, Мұсаның айтқанын «жалған, сенімсіз сөз» ретінде көрсетуге тырысты. Бұл — перғауынның шарасыздықтан туған айласы: өз дәлелі жоқ болғандықтан, ол айналасындағылардың пікірін өзіне қарай бұруға ұмтылды. Мұса (ғ.с.) болса, анық дәлелмен, Раббысының белгілерімен сөйледі.

1. Аяттан алынатын пайдалы қағидалар:

— Хақты айтқан адамға қарсы шығушылар кейде дәлелсіз қалып, айналасындағыларды өзіне тартуға, жұртты адастыруға тырысады. Бұл — хақтың күшін мойындамаудың белгісі.

— Мұса (ғ.с.) сияқты пайғамбарлар әрдайым анық дәлелмен, шынайы сеніммен сөйлейді; олардың сөзінде күмән жоқ.

— Перғауынның «Естімейсіңдер ме?» деген сөзі — өзін тыңдаушыларға сендіру әрекеті. Бұл бізге мынаны үйретеді: адам өз пікірін басқаларға таңуға емес, хақты іздеуге ұмтылуы керек.

— Құрандағы әрбір оқиға — адамзатқа ғибрат. Бұл аят арқылы біз хақ пен батылдың айырмашылығын, шынайы сенімнің қаншалықты берік болатынын түсінеміз. Ислам — ақиқат діні, ол әрдайым дәлелге сүйенеді, ал жалғандық әлсіз, ол тек айла-шарғыға сүйенеді.