Сураи Аш-Шуара — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

— «Қола»: гуфт.

— «лимон ҳавлаҳу»: ба касоне, ки дар атрофи ӯ буданд.

— «ало тастамиъун»: оё намешунавед?

1. Тафсири оят:

Фиръавн ҳангоме ки Мӯсо (алайҳис-салом) даъвои Парвардигори ягонаро кард ва гуфт, ки Парвардигори олам Ӯст, на ман, Фиръавн дар ҷавоб монд ва чизе барои рад кардани суханони ӯ ёфт накард. Он гоҳ рӯй ба бузургони қавми худ, ки дар атрофаш буданд, оварда гуфт: «Оё намешунавед, ки ин мард чӣ мегӯяд?» Вай мехост бо ин суханон онҳоро ба ҳайрат оварад ва бирасонад, ки суханони Мӯсо аҷиб ва ғайриқобили қабул аст — зеро вай Парвардигоре ғайр аз Фиръавн эътироф мекунад. Фиръавн ин суханонро барои он гуфт, ки ҳамроҳонаш суханони Мӯсоро рад кунанд ва аз ӯ дурӣ ҷӯянд. Ин оят нишон медиҳад, ки Фиръавн аз овардани далели қатъӣ оҷиз монд ва ба ҷои ҷавоби ақлонӣ ба таҳқиру тамасхур рӯй овард.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳар қадар барои мутакаббирон гарон бошад ҳам, онро пинҳон кардан мумкин нест.

— Ҳангоме ки инсон далели қатъӣ надорад, ба ҷои ҷустуҷӯи ҳақиқат ба тамасхур ва таҳқир рӯй меоварад, ки ин нишонаи заъф аст.

— Даъвати паёмбарон ҳамеша бо муқобилати мутакаббирон рӯ ба рӯ мешавад, аммо ҳақиқат боқӣ мемонад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки суханони ҳақро бодиққат гӯш кунем ва пеш аз рад кардан дар бораи он андеша кунем.

— Қуръон ҳатто суханони мухолифони худро бо амонатдорӣ нақл мекунад, то ибрат гирем ва роҳи ростро пайдо кунем.