Сураи Аш-Шуара — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْمَلَإِ: гурӯҳи бузургон ва сарварони қавм, ашроф ва аъёни мардум.
• سَاحِرٌ: ҷодугар, касе ки ҷоду мекунад.
• عَلِيمٌ: хеле доно, донандаи амиқ, дар ин ҷо маънои моҳир ва тавоно дар ҷодуро дорад.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба гурӯҳи бузургону сарварони қавми худ, ки дар гирду атрофи ӯ буданд, рӯй овард ва гуфт: «Ба ростӣ, ин мард — яъне Мӯсо (алайҳис-салом) — ҷодугари моҳир ва донои илми ҷоду аст». Фиръавн ин суханонро барои он гуфт, ки мардумро аз имон овардан ба Мӯсо боздорад ва дар дили онҳо шубҳа партояд. Ӯ мехост бо ин баҳона худро ҳақ нишон диҳад ва Мӯсоро дурӯғгӯй ва фиребгар муаррифӣ кунад, то мардум ба ӯ пайравӣ накунанд. Ҳақиқат ин буд, ки ончи Мӯсо оварда буд, мӯъҷизаи равшан аз ҷониби Парвардигор буд, на ҷоду. Аммо Фиръавн аз рӯи кибру ғурур ва тарси он ки мақому ҳукмронии худ аз даст равад, ҳақро пӯшид ва мардумро гумроҳ кард.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳокимони золим ҳангоми тарсидан аз даст додани қудрати худ, ба туҳмат ва баҳонаҳои дурӯғ паноҳ мебаранд, то мардумро аз роҳи ҳақ боздоранд.
• Аз ин оят меомӯзем, ки бояд суханони роҳбарон ва бузургонро бо чашми интиқод бинанд ва танҳо ба далелу ҳуҷҷатҳои равшан бовар кунем, на ба гуфтаҳои беасос.
• Қуръони Карим ҳақро равшан баён мекунад ва дурӯғу туҳмати душманони паёмбаронро ошкор месозад, то мӯъминон дар роҳи ҳақ устувор бошанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва паёмбарони Худо бовар кунем ва аз пайравии золимону мутакаббирон дурӣ ҷӯем, зеро роҳи ҳақ ҳамеша равшан ва устувор аст.