Сураи Аш-Шуара — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «أَوَلَمْ يَرَوْا»: оё надидаанд, оё назар накардаанд?

— «أَنبَتْنَا»: рӯёнидем, сабзонидем.

— «زَوْجٍ»: навъ, ҷуфт, гуногун.

— «كَرِيمٍ»: неку пурфоида, зебои манзар.

1. Тафсири оят:

Оё ин кофирон ҳанӯз ҳам бар куфри худ исрор меварзанд ва ба замин наменигаранд, ки Мо дар он чӣ қадар аз ҳар навъи растаниҳои некӯманзар ва пурфоида рӯёнидаем? Ин растаниҳо аз ҳар гуна навъ — он чи мардум мехӯранд ва он чи чорво мехӯрад — ба вуҷуд оварда шудаанд. Ҳеҷ кас ҷуз Парвардигори ҷаҳониён қодир нест, ки онҳоро аз замин бирӯёнад. Дар ин рӯёнидани растаниҳо нишонаи равшанест бар камоли қудрати Аллоҳ таоло. Вале аксари мардум имон намеоваранд. Ва ҳамоно Парвардигори ту бар ҳамаи махлуқот ғолиб аст ва ба бандагони худ Меҳрубон аст, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба атрофи худ назар кунад ва дар офаринишҳои Аллоҳ тафаккур намояд.

— Гуногунии растаниҳо ва фоидаи онҳо барои инсон ва ҳайвонот нишонаи равшани қудрат ва раҳмати Аллоҳ аст.

— Инсон бояд аз ин неъматҳо барои шинохтани Офаридгор истифода барад ва ба Ӯ имон оварад.

— Ин оят исломро бо табиат ва зиндагии ҳаррӯза пайванд медиҳад ва ба мардум нишон медиҳад, ки Қуръон ба воқеияти зиндагӣ даъват мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки шукргузори неъматҳои Аллоҳ бошем ва аз ин неъматҳо барои некӣ ва хайр истифода барем.