سوره شعرا — آیه 77

معانی کلمات:

• عَدُوٌّ لِّی: دشمن من (در اینجا به معنای دشمنی و بیزاری از آنهاست).
• رَبِّ الْعَالَمِینَ: پروردگار همه جهانیان.

تفسیر آیه:

حضرت ابراهیم (علیه السلام) در ادامه سخنان خود با قومش میفرماید: «شما و پدرانتان چیزهایی را میپرستید که نه سودی میرسانند و نه ضرری؛ اما من از آنها بیزارم و آنها را دشمن خود میدانم؛ زیرا آنها باطل و ناتواناند و هیچ قدرتی ندارند. تنها کسی که من او را میپرستم و به او امید بستهام، پروردگار جهانیان است؛ همان کسی که خالق همه موجودات و مدبر همه امور است. اوست که مرا آفریده، هدایتم میکند، به من روزی میدهد، و در بیماری شفایم میبخشد. اوست که مرا میمیراند و دوباره زنده میکند و در روز جزا امید آمرزش از او دارم. بنابراین، من از تمام معبودان باطل جدا میشوم و تنها به پروردگار جهانیان پناه میبرم؛ چرا که او ولی و یاور من است و هیچ معبودی جز او سزاوار پرستش نیست.»

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به ما میآموزد که مؤمن باید از هرگونه شرک و بتپرستی بیزاری جوید و تنها به خداوند متعال توکل کند.
• نشان میدهد که محبت و عبادت تنها شایسته خداست و هرچه غیر اوست، دشمن حقیقی انسان است؛ زیرا نمیتواند به او سود یا زیانی برساند.
• این آیه ما را به توحید خالص دعوت میکند و یادآور میشود که نجات و رستگاری تنها در گرو ایمان به پروردگار جهانیان و پیروی از راه پیامبران است.
• درس مهمی برای مسلمانان است که در برابر باطل، موضعگیری روشن و قاطع داشته باشند و از هرگونه وابستگی به غیر خدا دوری کنند.