Сураи Аш-Шуара — Оят 77

1. Маънои калимаҳо:

— «عَدُوٌّ»: душман.

— «إِلَّا»: ба истиснои, ҷуз.

— «رَبَّ الْعَالَمِينَ»: Парвардигори ҳамаи оламҳо, яъне Офаридгор ва соҳиби тадбири тамоми махлуқот.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт, ки он бутҳое, ки шумо ва падарону ниёгони пешинатон мепарастидед, ҳама душманони ман ҳастанд, зеро онҳо ботиланд ва на фоидае мерасонанд ва на зараре. Ман аз онҳо безорам ва аз онҳо дурӣ меҷӯям. Танҳо Парвардигори ҳамаи оламҳо — Аллоҳ таоло — дӯсту ёвари ман аст ва танҳо Ӯро ибодат мекунам. Дар ин оят Иброҳим (алайҳис-салом) ҳамаи маъбудҳои ботилро душмани худ эълон мекунад ва танҳо Парвардигори ҷаҳониёнро истисно менамояд, ки Ӯ ҳақ аст ва танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки дӯстӣ ва душмании худро дар роҳи ҳақ равшан иброз дорем ва аз ботил безор бошем.

— Имон ба Аллоҳ танҳо кофӣ нест, балки бояд аз ҳар чизи ботил ва ширк безорӣ кунем.

— Аллоҳ Парвардигори ҳамаи оламҳост, пас танҳо Ӯ сазовори ибодат, дӯстӣ ва таваккул аст.

— Ин оят моро ба сӯи ихлос дар ибодат ва поксозии дил аз ҳар гуна ширк ҳидоят мекунад.

— Дӯстӣ бо Аллоҳ ва душманӣ бо ботил роҳи пайравони Иброҳим (алайҳис-салом) аст, ки ҳамаи мусулмонон бояд аз ӯ пайравӣ кунанд.