سوره شعرا — آیه 85

معانی کلمات:

• وَارِثَةِ: جمع وارث، یعنی کسانی که چیزی را به ارث میبرند. در اینجا منظور، به ارث بردن جایگاه در بهشت است.
• جَنَّةِ النَّعِیمِ: بهشتی که پر از نعمتهای جاودان و خوشیهای بیپایان است.

تفسیر آیه:

حضرت ابراهیم (علیه السلام) در ادامه دعاهای پرمعنای خود، از خداوند متعال درخواست میکند که او را در زمره کسانی قرار دهد که وارث بهشت پرنعمت هستند. منظور از «ارث بردن بهشت» این است که خداوند به فضل و رحمت خود، بدون آنکه کسی مزاحمتی داشته باشد، بهشت را به بندگان مؤمن خود عطا میکند، همانگونه که وارث، مال را بدون زحمت به ارث میبرد. این تعبیر زیبا نشان میدهد که ورود به بهشت، نه به دلیل استحقاق بنده، بلکه به لطف و بخشش الهی است که شامل حال مؤمنان راستین میشود. ابراهیم (ع) با این دعا، آرزوی قلبی خود را برای رسیدن به بالاترین درجات رضوان الهی و بهرهمندی از نعمتهای جاودان آخرت ابراز میدارد.

فواید و پیامهای آیه:

• مؤمن باید همواره به فکر آخرت باشد و برای رسیدن به بهشت، که بالاترین پاداش الهی است، دعا کند و تلاش نماید.
• دعای پیامبران الگویی برای ماست؛ باید از خداوند بخواهیم که ما را از وارثان بهشت قرار دهد، نه اینکه تنها به اعمال خود مغرور شویم.
• امید به رحمت خداوند و درخواست نعمتهای جاودان، نشانه ایمان راستین و شناخت ارزش واقعی زندگی اخروی است.
• این آیه ما را ترغیب میکند که با ایمان و عمل صالح، خود را برای رسیدن به آن نعمتهای بیپایان آماده کنیم و از خداوند بخواهیم که ما را مشمول فضل و کرم خود قرار دهد.