Сураи Аш-Шуара — Оят 98

1. Маънои калимаҳо:

• «إِذْ»: ҳангоме ки, вақте ки.
• «نُسَوِّيكُم»: шуморо баробар мекунем, шуморо монанди Ӯ қарор медиҳем.
• «بِرَبِّ الْعَالَمِينَ»: бо Парвардигори ҷаҳониён.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони гумроҳшудагон дар дӯзах аст, ки ҳангоми баҳсу ҷидол бо пешвоёни гумроҳкунандаи худ мегӯянд: ба Худо қасам, ки мо дар дунё дар гумроҳии ошкор будем, зеро шуморо дар ибодат бо Парвардигори ҷаҳониён баробар мекардем ва ба шумо ҳамчун ба Худо ибодат менамудем. Ҳеҷ кас моро маҷбур накард, балки худи мо ин роҳи ботилро интихоб кардем ва ба пайравии ситамгарон рафтем, ки моро ба ибодати ғайри Худо даъват мекарданд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ширк ва баробар кардани махлуқ бо Худо дар ибодат гумроҳии ошкор аст ва инсон бояд танҳо Худои ягонаро ибодат кунад.
• Инсон дар рӯзи қиёмат амалҳои худро ба ёд меорад ва ба хатоҳои худ иқрор мешавад, пас бояд дар дунё пеш аз пушаймонӣ тавба кунад.
• Пайравӣ кардан аз пешвоёни ботил ва ситамгарон инсонро ба ҳалокат мебарад, бинобар ин бояд роҳи рост ва одилонаро интихоб кард.
• Ин оят моро ба сӯи тавҳид ва ибодати холис барои Худо даъват мекунад, ки ин роҳи наҷот ва саодати ҳақиқӣ аст.