Surja En-Neml — Ajet 67

Kuptimi i fjalëve:

• أَإِذَا كُنَّا تُرَابًا – A kur të jemi bërë dhe (trupat tanë) të jenë shndërruar në dhe/tokë.
• وَآبَاؤُنَا – dhe (edhe) baballarët tanë të mëparshëm.
• أَئِنَّا لَمُخْرَجُونَ – A do të nxirremi vërtet (prej varreve) të gjallë?

Tefsiri i Ajetit:

Kur fjalët e profetit Salih (paqja qoftë mbi të) u përcollën te jobesimtarët e fisit Themud, ata u habitën dhe e mohuan ringjalljen me tallje e habi. Ata thanë: "A kur të vdesim ne dhe baballarët tanë, trupat tanë të kalben dhe të bëhen dhe e pluhur, a do të nxirremi përsëri të gjallë nga varret?" Ata e konsideruan këtë gjë të pamundur dhe të pamendueshme, duke u tallur me idenë e ringjalljes, sepse nuk e kuptonin fuqinë e Allahut që i ka krijuar ata herën e parë nga asgjëja. Ata e mohuan fuqinë e Allahut për t'i rikthyer në jetë, edhe pse e dinin se Ai i krijoi ata fillimisht nga dheu. Kjo është një nga dyshimet që ngrenë mohuesit në çdo kohë, duke e konsideruar ringjalljen si diçka të pamundur, megjithëse krijimi i parë është dëshmia më e madhe për mundësinë e krijimit të dytë.

Përfitimet që nxirren nga ky ajet:

• Njeriu duhet të mendojë thellë për krijimin e tij të parë, sepse ai që e krijoi nga dheu herën e parë, është i aftë ta rikthejë atë në jetë pas vdekjes.
• Mohimi i ringjalljes nga jobesimtarët nuk është gjë e re; është sjellja e të gjithë mohuesve ndaj të dërguarve të tyre, prandaj besimtari nuk duhet të habitet nga mohimi i tyre.
• Ajeti na mëson se besimi në ringjallje është pjesë thelbësore e besimit, dhe se ai që e mohon atë, i ka humbur të gjitha veprat e tij.
• Fuqia e Allahut është e pakufishme; Ai është në gjendje të bëjë çdo gjë që dëshiron, dhe ringjallja për Të është po aq e lehtë sa krijimi i parë.