سوره نمل — آیه 67

معانی کلمات:

• تُرَابًا: خاک، خاکستر و پوسیده شدن بدن پس از مرگ.
• لَمُخْرَجُونَ: بیرون آورده شدگان، زنده شده از قبرها.

تفسیر آیه:

کافران و مشرکان مکه که منکر توحید و معاد بودند، با حالتی از تعجب و انکار گفتند: «آیا هنگامی که ما و پدرانمان مُردیم و به خاک تبدیل شدیم و اثری از ما باقی نماند، دوباره زنده میشویم و از قبرها بیرون آورده میشویم؟» آنان این سخن را از روی استبعاد و ناباوری میگفتند و رستاخیز را محال میپنداشتند، در حالی که خداوندی که آنان را از نیستی آفریده، بر بازگرداندنشان نیز تواناست. این گفتار آنان نشاندهندهٔ جهل و غفلتشان از قدرت بیپایان پروردگار است.

فواید و پیامهای آیه:

• انکار معاد ریشه در غرور و نادانی انسان دارد؛ زیرا کسی که به قدرت خداوند در آفرینش نخستین بنگرد، بازگرداندن دوباره را آسانتر خواهد یافت.
• ایمان به رستاخیز، انسان را به حسابکشی از اعمال خویش واداشته و او را به سوی نیکیها و دوری از گناه سوق میدهد.
• این آیه به ما میآموزد که نباید به ظاهر مادی و محدود خود تکیه کنیم، بلکه باید به قدرت لایزال الهی ایمان آوریم که هر لحظه قادر به ایجاد و اعادهٔ حیات است.
• یادآوری معاد، دلهای مؤمنان را به امید رحمت الهی و پاداش نیکو روشن میسازد و آنان را در برابر سختیهای دنیا صبور و استوار میگرداند.