Surja En-Neml — Ajet 66

Kuptimet e fjalëve:

• Eddārake (ادَّارَكَ): u plotësua, u përsos, u bë i njëpasnjëshëm e i plotë.
• Amūn (عَمُونَ): të verbër nga zemra, që nuk shohin të vërtetën.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i drejtohet Pejgamberit ﷺ duke i thënë: thuaju atyre që mohojnë ringjalljen – a mos vallë dija e tyre për botën tjetër është e plotë dhe e përsosur, sa që e dinë me siguri se çfarë do të ndodhë? Jo, aspak! Ata nuk dinë asgjë për atë botë. Përkundrazi, dituria e tyre për jetën tjetër është e mangët dhe e paplotë, sepse ata nuk e kanë parë atë me sytë e tyre, as nuk kanë marrë ndonjë lajm të sigurt për të.

Pastaj Allahu sqaron gjendjen e tyre në këtë botë: ata janë në dyshim dhe pasiguri të madhe për ringjalljen dhe Ditën e Gjykimit. Ata nuk besojnë në të, por as nuk e mohojnë plotësisht – janë të hutuar e të pavendosur.

Më pas vjen përshkrimi më i rëndë: ata janë të verbër nga zemrat e tyre ndaj asaj bote. Sytë e tyre shohin, por zemrat e tyre janë të mbyllura ndaj së vërtetës. Ata nuk mendojnë, nuk reflektojnë dhe nuk kërkojnë ta kuptojnë realitetin e jetës pas vdekjes. Verbëria e tyre nuk është fizike, por shpirtërore – nuk shohin me zemrat e tyre.

Kur të vijë Dita e Kiametit dhe ta shohin me sytë e tyre atë që mohonin, atëherë do t'u plotësohet dituria dhe do ta kuptojnë me siguri të plotë, por atë ditë pendimi dhe besimi nuk do t'u pranohet më.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Njeriu duhet ta dijë se dituria e tij është e kufizuar dhe se vetëm Allahu i di të fshehtat e botës tjetër. Kjo e bën njeriun të përulur dhe të dorëzuar para urtësisë së Allahut.
2. Dyshimi dhe pasiguria për jetën pas vdekjes është shkak i humbjes së njeriut. Kurse besimi i sigurt në Ditën e Gjykimit e bën njeriun të përgatitet për atë ditë me vepra të mira.
3. Verbëria e zemrës është më e rrezikshme se verbëria e syve. Njeriu mund të shohë me sy, por të jetë i verbër nga zemra ndaj së vërtetës. Prandaj duhet ta pastrojmë zemrën dhe ta hapim atë për dritën e imanit.
4. Islami e fton njeriun të mendojë dhe të reflektojë për krijimin e tij dhe për botën që e pret pas vdekjes. Kjo e bën njeriun të jetojë me qëllim dhe kuptim, duke punuar për lumturinë e përjetshme.