Surja El-Kasas — Ajet 33

Kuptimet e fjalëve:

• Rabbi – Zoti im, Krijuesi dhe Edukuesi im.
• Nefsen – një njeri, një shpirt (këtu: një person nga populli i Faraonit).
• Feahafu – prandaj kam frikë.
• En jaktuluni – të më vrasin mua (si hakmarrje për atë vrasje).

Tefsiri i ajetit:

Musai a.s., pasi Zoti i tij e urdhëroi që të shkojë te Faraoni dhe populli i tij për t'i thirrur në besim, iu drejtua Zotit me një lutje të përulur dhe të sinqertë, duke i shprehur shqetësimin e tij. Ai i tha: "O Zoti im, unë kam vrarë një njeri nga populli i Faraonit, pa dashje, dhe tani kam frikë se ata do të më vrasin mua si hakmarrje, nëse shkoj te ata për t'i ftuar në fenë Tënde." Ky shqetësim ishte i natyrshëm, sepse ai e dinte se Faraoni dhe rrethi i tij ishin njerëz mizorë dhe hakmarrës, dhe se kjo vrasje e mëparshme mund të ishte pengesë për pranimin e mesazhit të tij. Megjithatë, ai nuk e kundërshtoi urdhrin e Zotit, por i kërkoi Atij ndihmë dhe mbështetje, duke i kujtuar rrethanat e tij dhe duke kërkuar lehtësim për këtë mision të vështirë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Lutja dhe përulja ndaj Zotit – Musai a.s. na mëson se në çdo vështirësi dhe pengesë, njeriu duhet t'i drejtohet Zotit me lutje dhe t'i kërkojë Atij ndihmë, sepse Ai është i vetmi që i zgjidh të gjitha problemet.
2. Sinqeriteti në njohjen e dobësive – Të qenit i vetëdijshëm për frikën dhe dobësitë tona nuk është turp, por është shenjë e sinqeritetit dhe e vetëdijes për veten, gjë që na bën më të afërt me Zotin.
3. Kurajo për të kërkuar ndihmë – Edhe pejgamberët, të cilët janë njerëzit më të dashur për Zotin, kërkonin mbështetje dhe ndihmë nga Ai, duke na mësuar se ne gjithmonë kemi nevojë për Zotin në çdo hap të jetës sonë.
4. Përgjegjësia ndaj veprave – Musai a.s. e pranoi veprën e tij (vrasjen e njeriut) pa e justifikuar veten, gjë që na mëson se njeriu duhet të jetë i përgjegjshëm për veprimet e tij dhe të kërkojë falje nga Zoti për gabimet e tij.