سوره قصص — آیه 40

معانی کلمات:

• فَنَبَذْنَاهُمْ: آنان را افکندیم و رها کردیم.
• الْیَمّ: دریا (منظور دریای نیل است).

تفسیر آیه:

پس از آنکه فرعون و لشکریانش در پی بنیاسرائیل به راه افتادند و موسی (علیهالسلام) با عصای خود دریا را شکافت و قومش از آن عبور کرد، خداوند متعال فرعون و سپاهیانش را گرفت و همه را در دریا افکند و غرق ساخت، بهگونهای که همگی هلاک شدند و هیچیک باقی نماند. سپس خداوند پیامبرش را خطاب قرار میدهد و میفرماید: «ای رسول ما! بنگر که سرانجام ستمگران چگونه بود؛ آنان که به خود ستم کردند و به پروردگارشان کفر ورزیدند، سرانجامشان نابودی و هلاکت بود.» این جمله در حقیقت هشداری است برای پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) و امت او تا از سرنوشت فرعون عبرت بگیرند و بدانند که سنت خداوند در مورد همه ظالمان یکسان است؛ هر که طغیان کند و در برابر حق بایستد، عاقبتش نابودی خواهد بود.

فواید و پیامهای آیه:

• سنت الهی بر این است که ظالمان هرچند قدرتمند و صاحب لشکریان بسیار باشند، در نهایت گرفتار عذاب و هلاکت میشوند و هیچ قدرت و ثروتی نمیتواند آنان را از قهر خدا نجات دهد.
• این آیه مایه تسلی و دلگرمی مومنان است که در برابر ظلم و ستم، صبر پیشه کنند و بدانند که خداوند یاور آنان است و سرانجام نیک از آن پرهیزکاران است.
• عبرت گرفتن از تاریخ و سرنوشت پیشینیان، راهی برای پرهیز از گناه و اصلاح رفتار در زمان حال است؛ چنانکه خداوند ما را به نگریستن در عاقبت ظالمان دعوت میکند.
• نجات بنیاسرائیل و غرق شدن فرعون، نشانهای از قدرت بیپایان خداوند است که هیچکس را یارای مقابله با او نیست و این خود سبب تقویت ایمان و توکل بر خدا در دلهای مومنان میشود.