Сураи Аль-Анкабут — Оят 42

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَدْعُونَ: даъват мекунанд, мехонанд, мепарастанд.
• مِن دُونِهِ: ғайри Ӯ, ба ҷуз аз Ӯ.
• الْعَزِيزُ: Ғолиб, тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад.
• الْحَكِيمُ: Доно, ҳикматманд, ки ҳамаи корҳояш аз рӯи ҳикмат ва тадбир аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба бандагонаш хабар медиҳад, ки Ӯ пурра медонад он чизеро, ки мушрикон ба ҷуз аз Ӯ ба он даъват мекунанд ва мепарастанд. Ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад. Он бутҳо ва маъбудони дигар дар ҳақиқат чизе нестанд, танҳо номҳое ҳастанд, ки худ онҳоро гузоштаанд; на фоидае мерасонанд ва на зараре. Аллоҳи таъоло аз ҳамаи ин огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пӯшида нест.

Сипас Аллоҳи таъоло худро бо ду сифати бузург тавсиф мекунад: Ал-Азиз — яъне Ғолиби тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад ва аз интиқоми кофирон нотавон нест; Ал-Ҳаким — яъне Ҳикматманд дар офариниш, тақдир ва тадбири худ. Ҳамаи корҳои Ӯ аз рӯи ҳикмат ва манфиат аст, ҳеҷ коре беҳикмат намекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳи таъоло аз ҳамаи аъмоли бандагонаш, аз ҷумла ширку куфр, огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Ин боиси он мешавад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Аллоҳ ҳис кунад ва аз гуноҳ парҳез кунад.
• Маъбудони ғайри Аллоҳ на фоида мерасонанд ва на зарар; онҳо танҳо номҳое беасосанд. Ин боиси он мешавад, ки инсон танҳо ба Аллоҳи ягона таваккул кунад ва дилашро аз умедворӣ ба ғайри Ӯ пок созад.
• Сифатҳои Ал-Азиз ва Ал-Ҳаким ба мо меомӯзанд, ки Аллоҳ ҳам тавонманд аст ва ҳам ҳикматманд; пас ҳар чизе ки Ӯ тақдир мекунад, аз рӯи ҳикмат аст, ҳатто агар мо ҳикмати онро нафаҳмем.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар ба Аллоҳи Азизу Ҳаким паноҳ барад, Ӯ метавонад ӯро аз ҳамаи душманон ва мушкилот наҷот диҳад, зеро ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб нест.
• Ҳамин тавр, ин оят моро ба сӯи ихлос, тавҳид ва таваккул ба Аллоҳи ягона ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм месозад.