Surat Ali Imran — Ayat 40

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• أَنَّىٰ (annā): kepriye, piye.
• غُلَامٌ (ghulām): bocah lanang, putra.
• بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ (balaghaniyal-kibar): wis tekan ing aku umur tuwa, wis pikul.
• عَاقِرٌ (āqir): mandul, ora bisa nglairake anak.
• كَذَٰلِكَ (kadhālika): kaya mangkono iku, semono uga.
• يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ (yaf'alu mā yasyā'): nindakake apa kang dadi kersane.

1. Tafsir ayat:

Nalika Nabi Zakariya diparingi kabar bungah dening para malaikat yen dheweke bakal kaparingan putra asmane Yahya, dheweke banjur matur marang Gusti Allah kanthi rasa gumun lan bungah: "Dhuh Pangeran kawula, kepriye bisa kedadeyan kula pikantuk putra, mangka kula sampun sepuh sanget, lan garwa kula punika mandul, boten saged nglairaken?" Allah banjur paring wangsulan: "Ya, kaya mangkono iku. Allah nindakake apa kang dadi kersane." Tegese, sanajan miturut adat lan lumrahe manungsa bab iki ora mungkin, nanging kuwasane Allah ora ana kang bisa ngalangi. Allah iku kuwasa nitahake apa wae kang ngluwihi kebiasaan, kalebu nitahake anak saka wong tuwa kang wis pikul lan bojo kang mandul. Kabeh iku ditindakake dening Allah kanthi kawicaksanan lan kawruhe, amarga Allah iku Maha Kuwasa marang samubarang.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen kuwasane Allah iku tanpa wates, ora kawates dening sebab-sebab kang lumrah. Nalika manungsa wis ora duwe pangarep-arep, Allah isih bisa paring dalan.
• Kita dielingake supaya ora mutung saka rahmate Allah, sanajan kahanan katon angel lan ora mungkin. Nabi Zakariya dhewe gumun, nanging dheweke tetep percaya marang janjine Allah.
• Ayat iki nuwuhake rasa optimis lan pangarep-arep marang saben wong mukmin, yen Gusti Allah iku maha nindakake apa kang dadi kersane, lan ora ana barang kang angel tumrap Panjenengane.
• Iki uga ndadekake kita tambah tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an tansah paring piwulang bab pangarep-arep, kekuwatan iman, lan katentreman ati tumrap wong kang percaya marang kuwasane Allah.