Sura Al-Imran — Werset 89

Znaczenie słów:

• تَابُوا – pokutowali, zwrócili się do Boga z żalem i postanowieniem porzucenia grzechu.
• أَصْلَحُوا – naprawili swoje postępowanie, wprowadzili dobre czyny w miejsce złych.

Tafsir (wyjaśnienie):

Ten werset jest wyjątkiem od wcześniejszego ostrzeżenia skierowanego do tych, którzy odrzucili wiarę i trwali w niewierze aż do śmierci – że żadna pokuta nie zostanie od nich przyjęta, a ich uczynki nie będą miały wartości. Jednak Bóg – Najwyższy – otwiera drzwi nadziei dla tych, którzy powrócą do Niego ze szczerą pokutą po swoim niewierze i niesprawiedliwości, i którzy naprawią to, co zepsuli, wprowadzając dobre uczynki i prostując swoje życie. Dla takich Bóg przyjmuje pokutę, ponieważ On jest Przebaczający – przebacza grzechy swoim sługom – i Miłosierny – okazuje im swoją łaskę i dobroć. Ten werset podkreśla, że miłosierdzie Boże obejmuje każdego, kto szczerze żałuje, bez względu na wielkość popełnionych grzechów, o ile pokuta jest prawdziwa i wiąże się z poprawą postępowania.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Werset ten ukazuje ogrom miłosierdzia Boga, który nie pozostawia człowieka bez nadziei, nawet jeśli ten zagubił się w niewierze i grzechach – wystarczy szczera pokuta, aby otworzyły się drzwi przebaczenia.
2. Pokuta nie jest jedynie słowem wypowiedzianym językiem, lecz musi jej towarzyszyć realna zmiana w postępowaniu – naprawienie tego, co zostało zepsute, co uczy nas, że islam jest religią czynu i odpowiedzialności.
3. Werset ten daje pocieszenie każdemu, kto popełnił błędy, i zachęca do powrotu do Boga, zamiast trwania w rozpaczy – ponieważ Bóg kocha tych, którzy się nawracają, i raduje się z ich powrotu.
4. Przypomina nam, że Bóg łączy w sobie dwa przymioty: przebaczenie (غَفُور) i miłosierdzie (رَحِيم), co oznacza, że nie tylko odpuszcza grzechy, ale także obdarza łaską i prowadzi człowieka ku dobremu po pokucie.