Сураи Ар-Рум — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

• فَأَقِمْ وَجْهَكَ: Пас, рӯй (дил ва тамоми вуҷудатро) ба он самт рост кун.
• لِلدِّينِ الْقَيِّمِ: Ба сӯи дини рост ва устувор, ки ҳеҷ каҷӣ надорад.
• لَا مَرَدَّ لَهُ: Ҳеҷ кас наметавонад онро бозгардонад ё бекор кунад.
• يَصَّدَّعُونَ: Онҳо аз ҳам ҷудо мешаванд ва ба гурӯҳҳо тақсим мегарданд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (ва тавассути ӯ ба ҳамаи мӯъминон) амр медиҳад, ки рӯй ва тамоми вуҷудашро ба сӯи дини рост — ки ислом аст — рост кунад. Ин дин роҳи дуруст ва бе каҷӣ аст, ки инсонро ба сӯи Худо ва саодати ҷовидонӣ ҳидоят мекунад. Бояд ин корро пеш аз фаро расидани рӯзе анҷом диҳад, ки ҳеҷ кас наметавонад онро бозгардонад ё аз он фирор кунад — яъне рӯзи қиёмат. Дар он рӯз мардум ба ду гурӯҳ тақсим мешаванд: гурӯҳе ба биҳишт мераванд ва дар неъматҳои ҷовидонӣ қарор мегиранд, ва гурӯҳе ба дӯзах мераванд ва азоб мебинанд. Ҳар кас мувофиқи аъмоли худ ҷазо ё подош мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки дар ҳаёти худ ба дини ислом устуворона пайравӣ кунем ва аз роҳи рост дур нашавем.
• Вақтро ғанимат донем ва то фаро расидани марг ва рӯзи қиёмат ба амалҳои некӯ машғул шавем, зеро он рӯзро ҳеҷ кас бозгардонда наметавонад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки оқибати ҳар инсон ба аъмоли худи ӯ вобаста аст: биҳишт ё дӯзах.
• Дини ислом дини рост ва муътадил аст, ки инсонро дар ҳаёти дунё ва охират ба саодат мерасонад.
• Ин оят моро ба муҳосиба ва омодагӣ барои рӯзи қиёмат даъват мекунад, то ҳар кас пеш аз расидани он рӯз худро ислоҳ кунад ва ба сӯи Худо тавба намояд.