ซูเราะฮฺ ลุกมาน — อายะฮฺ 18

ความหมายของคำที่ควรอธิบาย:

• تُصَعِّرْ خَدَّكَ หมายถึง การหันใบหน้าหนีจากผู้คนด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง
• مَرَحًا หมายถึง การเดินอย่างทะนงตน ภาคภูมิใจในตัวเองเกินควร
• مُخْتَالٍ หมายถึง ผู้ที่เย่อหยิ่งจองหองในท่าทางและการเดินของตน
• فَخُورٍ หมายถึง ผู้ที่โอ้อวด ยกตนข่มท่านด้วยสิ่งที่ตนมี

การตีความหมายของอายะฮ์:

อัลลอฮ์ทรงสั่งสอนลูกของท่านลุกมาน (อะลัยฮิสสลาม) ให้มีมารยาทอันงดงามในการอยู่ร่วมกับผู้คน โดยตรัสว่า "และเจ้าจงอย่าหันใบหน้าของเจ้าให้ห่างจากผู้คน" กล่าวคือ อย่าทำสีหน้าเบือนหนีหรือหันหน้าหลบเมื่อพูดคุยกับผู้อื่น ด้วยท่าทีที่แสดงถึงการดูถูกเหยียดหยามหรือถือตัวเหนือกว่าเขา แต่จงมีใบหน้าที่แจ่มใสและท่าทีที่อ่อนโยนต่อทุกคน

และ "จงอย่าเดินบนแผ่นดินอย่างทะนงตน" หมายถึง อย่าเดินด้วยท่าทางที่แสดงความเย่อหยิ่ง อวดดี วางท่าเดินอย่างผู้มีอำนาจหรือผู้ที่หลงตัวเอง จงเดินอย่างพอประมาณและสง่างาม

จากนั้นอัลลอฮ์ทรงอธิบายเหตุผลว่า "แท้จริงอัลลอฮ์ไม่ทรงรักผู้ที่หยิ่งผยองผู้ที่โอ้อวด" กล่าวคือ พระองค์ไม่ทรงรักใครก็ตามที่มีนิสัยเย่อหยิ่งจองหองในท่าทางของตน และโอ้อวดสิ่งที่ตนได้รับ ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สินเงินทอง ยศถาบรรดาศักดิ์ หรือความงามทางรูปร่างหน้าตา โดยลืมว่าสิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นความโปรดปรานจากอัลลอฮ์ และพระองค์ทรงเกลียดผู้ที่มีคุณลักษณะเช่นนี้

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. มารยาทในการอยู่ร่วมกับผู้คน — อิสลามสอนให้มุสลิมมีใบหน้าที่แจ่มใส ยิ้มแย้มแจ่มใสต่อผู้อื่น ไม่หยิ่งผยองหรือดูถูกใคร แม้แต่การแสดงสีหน้าเบือนหนีก็ถือเป็นสิ่งต้องห้าม
2. ความพอประมาณในการดำเนินชีวิต — การเดินอย่างพอประมาณ ไม่แสดงท่าทางที่เกินพอดี เป็นเครื่องหมายของความอ่อนน้อมถ่อมตน ซึ่งเป็นคุณลักษณะที่อัลลอฮ์ทรงรัก
3. การหลีกเลี่ยงความเย่อหยิ่ง — ความเย่อหยิ่งเป็นบาปใหญ่ที่ทำให้บุคคลตกต่ำในสายตาของอัลลอฮ์และผู้คน และเป็นเหตุให้ถูกขับไล่ออกจากความเมตตาของพระองค์
4. การรู้จักขอบคุณพระเจ้า — ผู้ที่ได้รับความโปรดปรานจากอัลลอฮ์ควรใช้สิ่งเหล่านั้นในการขอบคุณพระองค์ มิใช่ใช้เพื่อโอ้อวดหรือดูถูกผู้อื่น
5. ความรักของอัลลอฮ์เป็นเป้าหมายสูงสุด — มุสลิมควรแสวงหาความรักจากอัลลอฮ์เป็นสำคัญ เพราะความรักของพระองค์นำมาซึ่งความสำเร็จทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ดังนั้นเราจึงควรประพฤติตนในสิ่งที่พระองค์ทรงรัก และหลีกเลี่ยงสิ่งที่พระองค์ทรงเกลียด