سورت سجده — آیت 27

د کلمو معناګانې:

• الْجُرُزِ: هغه وچه او سخته ځمکه چې په کې هېڅ زرغونه نه وي.
• نَسُوقُ: موږ روانوو او لېږو.
• أَنْعَامُهُمْ: د دوی څاروي (اوښان، غوايان، پسونه).

تفسیر:

آیا دغه کسان چې له بعث (له مړینې وروسته ژوندي کېدلو) نه انکار کوي، نه ویني چې مونږ باران اوبه هغه وچه او سخته ځمکې ته روانوو چې په کې هېڅ زرغونه نه وي؟ بیا په دغو اوبو سره فصل راوباسو چې د هغوی څاروي ترې خوري او د هغوی ځانونه هم ترې ګټه اخلي (لکه حبوبات او مېوې). ایا دوی دا نعمتونه نه ویني او نه پوهېږي چې هغه خدای چې دغه وچه ځمکه یې زرغونه کړه، هغه یقیناً پر دې قادر دی چې مړي له قبرونو راژوندي کړي؟ نو ایا دوی سترګې نه لري چې ورباندې بصیرت حاصل کړي او ایمان راوړي؟

فايدې:

• دا آیت د قدرتِ الٰهي یوه څرګنده نښه ښیي چې د وچې او مړې ځمکې ژوندي کول د قیامت د ورځې د بیا ژوندي کېدو یو مثال دی؛ لکه څنګه چې مونږ باران سره ځمکه ژوندۍ کوو، هماغسې به مړي هم ژوندي کړو.
• په دې آیت کې د الله تعالی پر فضل او رحمت باندې غور کول دي، چې د څارویو او انسانانو دواړو لپاره یې له یوې سرچینې (اوبو) نه روزي پیدا کړې ده.
• دا آیت انسان ته دعوت ورکوي چې د طبیعت په نعمتونو کې فکر وکړي او له دې لارې د خپل خالق پر قدرت او حکمت ایمان راوړي، ځکه چې بصیرت او لیدل یوازې د سترګو کار نه دی، بلکې د زړه او عقل کار دی چې له نعمتونو نه د الله پېژندنې ته ورسېږي.