Сураи Ас-Саджда — Оят 27

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «الْجُرُزِ»: замини хушки бегиёҳ, ки дар он ҳеҷ растанӣ нест.

— «نَسُوقُ»: меронем, меоварем.

— «أَنْعَامُهُمْ»: чорпоёни онҳо, монанди шутур, гов ва гӯсфанд.

— «أَفَلَا يُبْصِرُونَ»: оё намебинанд? оё бо чашми худ намебинанд ва ибрат намегиранд?

1. Тафсири оят:

Оё ин кофироне, ки қиёмат ва зиндашавии пас аз маргро дурӯғ мешуморанд, надидаанд ва наандешидаанд, ки Мо обро — яъне борони раҳматро — ба сӯи замини хушку бегиёҳ меремонем, ки дар он ҳеҷ растанӣ нест? Пас бо он об зироате мебарорем, ки чорпоёнашон аз он мехӯранд ва худи онҳо низ аз меваю ғаллаи он баҳра мегиранд ва рӯзӣ мехӯранд. Оё онҳо ин неъматҳоро бо чашмони худ намебинанд ва нафаҳманд, ки Худое, ки замини мурдаро зинда мекунад ва аз он растанӣ мебарорад, ҳатман қодир аст бар зинда кардани мурдагон ва берун овардани онҳо аз қабрҳо? Оё чашмҳои худро намекушоянд, то ҳақиқатро бибинанд ва имон биёваранд?

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Худованд бо ин мисол нишон медиҳад, ки зинда кардани замини хушк далели равшани қудрати Ӯ бар зинда кардани мурдагон аст; пас касе ки заминро зинда мекунад, аз зинда кардани одамон ҳам оҷиз нест.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба неъматҳои ҳаррӯзаи худ — об, зироат, ғизо ва чорво — бодиққат назар кунад ва дар онҳо нишонаҳои раҳмати Парвардигорро бибинад.

— Об ва растанӣ неъматҳои бузурге ҳастанд, ки ҳаёти инсон ва ҳайвонот ба онҳо вобаста аст; шукргузорӣ ба ин неъматҳо имонро дар дил қавӣ мегардонад.

— Оят ба инсон таъкид мекунад, ки бо чашми ибрат ба олами атрофи худ нигарад; андеша дар бораи офариниш ва рӯзии Худованд роҳи расидан ба имон ва яқин аст.

— Ин оят исломро дӯстдоштатар мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон инсонро ба тафаккур, шукргузорӣ ва дидани нишонаҳои қудрати Худо дар табиат даъват мекунад, на ба чизҳои дур аз ақл ва фитрат.