سوره سجده — آیه 27

معانی کلمات:

• جُرُز: زمین خشک و برهنه‌ای که هیچ گیاهی در آن نمی‌روید.
• نَسُوقُ: می‌رانیم و جاری می‌کنیم.
• أَنعام: چهارپایان مانند شتر، گاو و گوسفند.

تفسیر آیه:

آیا این منکران معاد نمی‌بینند که ما آب باران را به سوی زمین خشک و بی‌گیاهی می‌فرستیم که هیچ اثری از حیات در آن نیست؟ سپس به وسیله آن آب، زراعت و گیاهانی می‌رویانیم که چهارپایانشان از آن می‌خورند و خودشان نیز از ثمرات و محصولات آن بهره‌مند می‌شوند و زندگی آنان بدان وابسته است. آیا این نعمت‌های آشکار را با چشم خود نمی‌بینند و درک نمی‌کنند که خدایی که چنین زمین مرده‌ای را زنده می‌کند و گیاهان گوناگون از آن بیرون می‌آورد، قطعاً بر زنده کردن مردگان و بیرون آوردن آنان از قبرها نیز تواناست؟ پس چرا این همه دلایل روشن را نمی‌بینند و ایمان نمی‌آورند؟

فواید و پیام‌ها:

• قدرت بی‌پایان خداوند در احیای زمین‌های مرده، نشانه‌ای روشن بر امکان معاد و رستاخیز است؛ همان‌گونه که زمین پس از باران زنده می‌شود، انسان‌ها نیز پس از مرگ دوباره زنده خواهند شد.
• تأمل در طبیعت و چرخه حیات، انسان را به شناخت خالق و ایمان به قدرت او نزدیک می‌کند و او را از غفلت و انکار بیدار می‌سازد.
• خداوند با یادآوری نعمت‌هایش، بندگان را به شکرگزاری و توجه به آفریدگار دعوت می‌کند و این نعمت‌ها هم برای انسان و هم برای حیوانات او فراهم شده تا نشانه‌ای از رحمت گسترده الهی باشد.