سوره سجده — آیه 7

معانی کلمات:

• أَحْسَنَ: نیکو و استوار آفرید، محکم و بیعیب ساخت.
• بَدَأَ: آغاز کرد، ابتدا نمود.
• طین: گِل، خاک آمیخته با آب.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، یکی از نشانههای قدرت و حکمت بیپایان خود را بیان میکند و میفرماید: او همان کسی است که آفرینش هر چیزی را نیکو و استوار گردانید و هیچ موجودی را عبث و ناقص نیافرید. هر مخلوقی در نظام آفرینش، در جایگاه خود، کامل و متناسب با هدفی است که برای آن خلق شده است. سپس به آغاز آفرینش انسان اشاره میکند و میفرماید که خداوند آفرینش نخستین انسان، یعنی حضرت آدم علیهالسلام را از گِل آغاز کرد. این بیان، هم به عظمت قدرت خداوند اشاره دارد که از خاک، موجودی با این همه استعداد و کمال آفرید، و هم به اصل و ریشه خاکی انسان یادآوری میکند تا آدمی دچار غرور و تکبر نشود و بداند که کرامت او به تقوا و بندگی است، نه به اصل و نسب خاکیاش.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت خداوند از راه آفرینش: هرچه در جهان هستی مینگریم، نظم، دقت و زیبایی را میبینیم؛ این خود بهترین راه برای شناخت خالق حکیم و مهربان است و ایمان ما را به او تقویت میکند.
2. نشانهی رحمت الهی: اینکه خداوند همه چیز را نیکو آفریده، نشانهی لطف و رحمت او نسبت به بندگان است؛ او موجودی را ناقص و بیفایده خلق نکرده است.
3. درس تواضع و فروتنی: یادآوری آفرینش انسان از گِل، درس بزرگی برای ماست که هرگز به داشتههای خود مغرور نشویم و بدانیم که برتری ما تنها به تقوا و اعمال صالح است.
4. امید به قدرت خداوند: خدایی که توانست از خاک، انسانی با این همه استعداد و کمال بیافریند، قطعاً بر زنده کردن دوباره انسانها پس از مرگ نیز تواناست؛ این آیه، ایمان ما را به معاد و روز رستاخیز قوی میکند.