Surah Al-Ahzab — Aya 17

Ma’anonin Kalmomi:

• يَعْصِمُكُم : wanda zai kāre ku, ko kuma wanda zai tsare ku daga azabar Allah.
• سُوءًا : abin da ba ku so, kamar mutuwa, ko rauni, ko shan kaye a yaƙi.
• رَحْمَةً : abin da kuke so, kamar tsira, ko nasara, ko alheri.

Tafsirin Ayar:

Ka ce musu, ya Manzo Allah: “Wane ne wanda zai iya kāre ku daga azabar Allah, idan ya yi nufin ya kuɓutar da ku da wata masifa, ko kuma ya yi nufin ya yi muku wata rahama? Babu wanda zai iya hana abin da Allah ya ƙaddara, ko kuma ya tilasta masa ya ba ku abin da bai so ba. Shi kaɗai ne Mai bayarwa kuma Mai hana, Shi kaɗai ne Mai cutarwa kuma Mai amfani.” Duk da haka, waɗannan munafukai ba su sami wani aboki da zai kula da al’amuransu ba, ko wani mataimaki da zai taimake su, wanda zai tsare su daga azabar Allah. A gaskiya, duk wanda Allah ya nufa da cuta, babu wanda zai iya kwance masa ita, kuma duk wanda ya nufa da rahama, babu wanda zai iya hana masa ita.

Fa’idojin Ayat:

1. Imani da cewa Allah Shi kaɗai ne ke da cikakken iko a kan komai, kuma babu wani halitta da zai iya shiga tsakanin Allah da halittarsa, ko canja abin da Allah ya ƙaddara.
2. Karantar da cewa dukan al’amura suna hannun Allah, alheri da cuta, rahama da azaba, don haka bai kamata mutum ya dogara ga wani halitta ba, amma ya dogara ga Allah Shi kaɗai.
3. A cikin wannan akwai gargaɗi ga masu munafunci da waɗanda suke dogara ga mutane, cewa ba za su sami wani abokin kariya ko mataimaki ba face Allah, don haka su tuba su koma gare Shi.
4. Ta’aziyya ga muminai, cewa idan Allah ya nufa musu rahama, babu wanda zai hana, kuma idan ya nufa musu cuta, babu wanda zai iya kāre su, don haka su amince da hukuncin Allah a cikin farin ciki da baƙin ciki.