Surja Sebe — Ajet 29

Kuptimet e fjalëve:

• “Meta” (مَتَى): Kur, në çfarë kohe – pyetje që tregon kundërshtim dhe tallje.
• “El-va’d” (الْوَعْد): Premtimi – këtu nënkuptohet dita e kijametit, ringjallja dhe dënimi që u është premtuar.
• “Sadikun” (صَادِقِينَ): Të vërtetë në atë që thonë.

Tefsiri i ajetit:

Idhujtarët e Mekës, duke u tallur dhe duke u habitur, i thoshin Pejgamberit ﷺ dhe besimtarëve: “Kur do të vijë ai premtim që na e përmendni – dita e gjykimit dhe dënimi që na kërcënoheni me të – nëse jeni të sinqertë në atë që thoni?” Ata e shqiptonin këtë pyetje jo për të kërkuar të vërtetën, por për t’u tallur dhe për të treguar mosbesimin e tyre, duke e konsideruar të pamundur atë që u premtohej. Ata kërkonin me ngut dënimin, duke mos e kuptuar se dënimi i Zotit vjen në momentin që Ai e ka caktuar, jo sipas dëshirës së tyre. Kjo pyetje tregonte mohimin e tyre të ringjalljes dhe mosbindjen ndaj thirrjes së drejtësisë hyjnore.

Përfitimet nga ajeti:

1. Durimi i besimtarit përballë talljeve dhe nxitimit të jobesimtarëve – Pejgamberi ﷺ nuk u përgjigjej me zemërim, por i linte çështjen Zotit, i cili di kohën e duhur për çdo gjë.
2. Kijameti është i sigurt dhe do të vijë patjetër, por koha e tij është e panjohur për krijesat; vetëm Allahu e di atë, dhe kjo është urtësi e Tij.
3. Tallja me premtimet e Zotit nuk e ndryshon të vërtetën – ajo vetëm sa e rëndon gjendjen e tallësit para Zotit të tij.
4. Nxitimi për dënim është shenjë e paditurisë, sepse dënimi i Zotit vjen kur Ai e do, dhe Ai është më i urti në vendimet e Tij.
5. Ky ajet na mëson t’i lëmë çështjet e fshehta Zotit dhe të mos i përgjigjemi çdo pyetjeje tallëse, por t’u kujtojmë njerëzve se e vërteta është ajo që ka ardhur nga Zoti, pavarësisht mohimit të mohuesve.