Сураи Йа Син — Оят 14

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• «إِذْ» — ҳангоме ки, вақте ки.
• «أَرْسَلْنَا» — фиристодем, равон кардем.
• «اثْنَيْنِ» — ду нафар.
• «فَكَذَّبُوهُمَا» — пас он дуро дурӯғгӯ шумориданд, яъне паёми онҳоро инкор карданд.
• «فَعَزَّزْنَا» — пас қувват додем, тақвият кардем.
• «بِثَالِثٍ» — бо сеюмӣ, яъне бо фиристодани шахси сеюм.
• «إِنَّا إِلَيْكُم مُّرْسَلُونَ» — ҳамоно мо ба сӯи шумо фиристодашудагонем.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) ва мардуми инкоркунандаи даъвати ӯ мисол меорад, то аз он ибрат гиранд. Ин ҳикояти сокинони як деҳа аст, ки ба сӯи онҳо фиристодагоне равона шуданд. Аввал ду нафарро ба сӯи онҳо фиристодем, то мардумро ба ягонагии Худо ва парастиши танҳо Ӯ даъват кунанд. Аммо сокинони деҳа он дуро дурӯғгӯ шумориданд ва паёми онҳоро қабул накарданд. Он гоҳ мо он ду фиристодаро бо фиристодани шахси сеюм қувват бахшидем ва онҳоро тақвият кардем. Пас ҳар се нафар ба мардуми деҳа гуфтанд: «Ҳамоно мо ба сӯи шумо фиристодашудагонем, то шуморо ба ягонагии Худо ва пайравии шариати Ӯ даъват кунем».

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъвати ҳақ ҳарчанд бо душворӣ ва инкор рӯбарӯ шавад ҳам, Худованд бандагони содиқи худро танҳо намегузорад ва онҳоро қувват мебахшад.
• Сабру устуворӣ дар роҳи даъват ба Худо амри муҳим аст; фиристодагон ҳангоми дурӯғ шуморидан аз паём расондан даст накашиданд.
• Худованд метавонад ба воситаи шахсони дигар даъватро тақвият кунад ва ин роҳи ёрии Ӯ ба бандагони содиқ аст.
• Ин ҳикоя боиси тасаллӣ ва умедворӣ барои ҳамаи онҳоест, ки дар роҳи ҳақ машаққат мебинанд; оқибати нек аз они устуворон аст.
• Оят инчунин ба мардум зарурати гӯш додан ба паёми фиристодагони Худоро меомӯзад ва аз инкор ва дурӯғ шуморидани онҳо ҳушдор медиҳад.