Сураи Йа Син — Оят 51

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «نُفِخَ»: дамида шуд.

— «الصُّورِ»: шохе, ки ба он дамида мешавад; он шохи бузургест, ки фаришта Исрофил (алайҳис-салом) аз ҷониби Аллоҳ таъоло муваккал гардидааст, то бо фармони Ӯ дар он бидамад.

— «الْأَجْدَاثِ»: қабрҳо, гӯрҳо.

— «يَنسِلُونَ»: шитобон берун меоянд ва ба сӯи ҳадаф равон мешаванд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки дафъаи дуюм дар шох дамида мешавад — ва ин дафъа барои зинда шудан аст — рӯҳҳо ба ҷисмҳои худ баргардонида мешаванд ва мардум ҳамагӣ аз қабрҳои худ берун меоянд. Онҳо ба сӯи Парвардигори худ шитобон равон мешаванд, то барои ҳисобу ҷазо ҳозир гарданд. Ҳеҷ кас аз онҳо боқӣ намемонад ва ҳеҷ кас аз ин даъват рӯй гардонда наметавонад. Ҳама аз гӯрҳо бархоста, ба сӯи Аллоҳ таъоло мешитобанд, то натиҷаи аъмоли худро бибинанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Ин оят боварии комил ба рӯзи қиёмат ва зиндашавӣ пас аз маргро тақвият мекунад; ҳар кас медонад, ки ин ҷаҳон ҷои абадӣ нест ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст.

— Худованд қудрати худро нишон медиҳад, ки метавонад мурдагонро аз қабрҳо зинда гардонад; ин боиси умедворӣ ва тасаллии дилҳост.

— Оят моро водор мекунад, ки ҳамеша барои рӯзи ҳисоб омода бошем ва амалҳои нек анҷом диҳем, зеро ҳама ба сӯи Парвардигор бармегардем.

— Дар он ишора ба адлу ҳикмати Аллоҳ аст, ки ҳеҷ амалеро беподош намегузорад; ин инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Қуръон бо чунин оятҳо дилҳоро зинда месозад ва ба инсон мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё воситаест барои охират, на ҳадафи ниҳоӣ. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба Қуръон рӯ оварад ва аз он ҳидоят ёбад.