Сураи Йа Син — Оят 52

1. Маъонии калимаҳо:

• يَا وَيْلَنَا: эй ҳалокати мо! ин ибораи таассуф ва пушаймонӣ аст.
• مَرْقَدِنَا: ҷои хоби мо, яъне қабрҳое, ки дар онҳо буданд.
• بَعَثَنَا: моро зинда кард ва аз қабрҳо баровард.
• الرَّحْمَٰنُ: Худованди бахшоянда, яке аз номҳои Худо.
• صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ: паёмбарон рост гуфтанд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат кофирон ва дурӯғбароварандагони рӯзи баъс, ки ҳангоми дидани азоб пушаймон мешаванд, бо таассуф мегӯянд: «Эй ҳалокати мо! Кӣ моро аз қабрҳо, ки дар он хоб будаем, зинда кард ва баровард?» Онҳо ин суханро дар ҳолате мегӯянд, ки ҳеҷ гуна фоидае ба онҳо намерасонад. Пас ба онҳо ҷавоб дода мешавад: «Ин ҳамон чизест, ки Худованди бахшоянда ваъда дода буд ва паёмбарони ростгӯй низ дар бораи омадани он рост гуфта буданд». Яъне ин рӯз ҳатман воқеъ мешавад ва ҳеҷ роҳи гурезе аз он нест. Баъзе аз солеҳони гузашта гуфтаанд, ки ин ҷумлаи «Ин ҳамон чизест, ки Худованди бахшоянда ваъда дода буд ва паёмбарон рост гуфтанд» метавонад сухани муъминон бошад, ки дар он лаҳза ба кофирон мегӯянд. Дар ҳар сурат, ин оят нишон медиҳад, ки кофирон дар рӯзи қиёмат ба ҳақиқате, ки дар дунё инкор мекарданд, иқрор мешаванд, аммо ин иқрорашон дигар ба онҳо суде надорад.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳатман воқеъ мешавад, ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад.
• Ваъдаҳои Худованди бахшоянда дар бораи баъс (зиндашавӣ) рост аст ва паёмбарон дар расонидани ин паём ростгӯй буданд.
• Инсон бояд пеш аз фаро расидани он рӯз ба фикри худ бошад ва ба сӯи Худо тавба кунад, зеро пушаймонии рӯзи қиёмат фоидае надорад.
• Ин оят моро ба имон ба ғайб ва тасдиқи паёмбарон тарғиб мекунад, то дар дунё бо амали нек ба истиқболи он рӯз омода шавем.
• Инчунин нишон медиҳад, ки Қуръон ҳақиқатро бо чунин тасвирҳои равшан баён мекунад, то дилҳо бедор шаванд ва ба сӯи ислом майл кунанд.