Сураи Ас-Саффат — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• خَطِفَ الْخَطْفَةَ: яъне ба суръат ва пинҳонӣ рабудан ва гирифтани як сухани зудгузар.
• فَأَتْبَعَهُ: пас аз ӯ рафт ва ӯро таъқиб кард.
• شِهَابٌ ثَاقِبٌ: шаҳоби равшан ва сӯзандае, ки мегузарад ва месӯзад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханон дар бораи шаётин аст, ки кӯшиш мекунанд аз осмон хабарҳоро дуздӣ гӯш кунанд. Худованд мефармояд, ки онҳо аз раҳмат ва гӯш кардани хабарҳои осмонӣ дур карда шудаанд, магар касе аз онҳо як сухани зудгузарро дуздӣ гирад. Вақте шайтон чунин суханеро мерабояд, фавран шаҳоби равшан ва сӯзандае ӯро таъқиб мекунад ва месӯзонад. Баъзан шаҳоб пеш аз он ки шайтон суханро ба дигарон расонад, ӯро нобуд мекунад ва баъзан пеш аз расидани шаҳоб, шайтон он суханро ба ҳамсафаронаш мерасонад, ки онҳо онро ба коҳинон мерасонанд. Он гоҳ коҳинон бо он як сухани рост, сад дурӯғро омехта мекунанд ва мардумро гумроҳ месозанд. Ҳамин тавр, шаётин бо вуҷуди донистани он ки ба хабарҳои осмонӣ дастрасӣ надоранд, боз ҳам кӯшиш мекунанд, то шояд чизе бигиранд ва аз азоб эмин монанд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ғайб танҳо аз они Худованд аст ва касе бе иҷозати Ӯ аз он огоҳ намешавад.
• Ҳифзи осмон аз хабарҳои дуздӣ гӯш кардани шаётин ифодаи қудрати комили Худованд ва назорати дақиқи Ӯ бар олам аст.
• Ин оят моро аз пайравӣ кардан ба коҳинон, ҷодугарон ва дурӯғгӯён бозмедорад, зеро онҳо суханони омехта бо дурӯғ мегӯянд.
• Дар он ибратест барои инсон, ки бояд танҳо ба Худованд таваккул кунад ва аз роҳҳои ҳаром ва фиреб дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят дили мӯъминро ба бузургии Қуръон ва дурустии паёмҳои осмонӣ устувор месозад, зеро Қуръон аз ҳар гуна омезиш бо дурӯғ ва ғайбгӯӣ пок аст.